พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓
๓. โสภิตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับ
_______
๓. โสภิตตฺเถรคาถา
๓. โสภิตเถรคาถา
ภาษิตของพระโสภิตเถระ
ทราบว่า ท่านพระโสภิตเถระ เมื่อเปล่งอุทาน จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ โสภิตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๙๖–๒๙๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๕๘–๓๕๘
บาลี (มหาจุฬาฯ)
สติมา ปญฺญวา ภิกฺขุ อารทฺธพลวีริโย
ปญฺจ กปฺปสตานาหํ เอกรตฺตึ อนุสฺสรึ.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
เราเป็นภิกษุ มีสติ มีปัญญา บำเพ็ญเพียรอย่างแรงกล้า
ระลึกชาติก่อนได้ ๕๐๐ กัปเพียงคืนเดียว
บาลี (มหาจุฬาฯ)
จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน สตฺต อฏฺฐ จ ภาวยํ
ปญฺจ กปฺปสตานาหํ เอกรตฺตึ อนุสฺสรินฺติ.
โสภิโต เถโร.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
- ๑สติปัฏฐาน ๔ หมายถึงที่ตั้งของสติ ๔ ประการ คือ (๑) กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณากายเป็นอารมณ์ (๒) เวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณาเวทนาเป็นอารมณ์ (๓) จิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณาจิตเป็นอารมณ์ (๔) ธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณาธรรมเป็นอารมณ์. (ที.ม. ๑๐/๓๗๓/๒๔๘) โพชฌงค์ ๗ ธรรมที่เป็นองค์แห่งการตรัสรู้ ๗ ประการ คือ (๑) สติ ความระลึกได้ (๒) ธัมมวิจยะ ความเฟ้นธรรม (๓) วิริยะ ความเพียร (๔) ปีติ ความอิ่มใจ (๕) ปัสสัทธิ ความสงบกายสงบใจ (๖) สมาธิ ความตั้งใจมั่น (๗) อุเบกขา ความมีใจเป็นกลางเพราะเห็นตามความเป็นจริง (ที.ป. ๑๑/๓๕๗/๒๕๘) มรรค ๘ ทางมีองค์แปดประการอันประเสริฐ คือ (๑) สัมมาทิฏฐิ เห็นชอบ (๒) สัมมาสังกัปปะ ดำริชอบ (๓) สัมมาวาจา เจรจาชอบ (๔) สัมมากัมมันตะ การกระทำชอบ (๕) สัมมาอาชีวะ เลี้ยงชีวิตชอบ (๖) สัมมาวายาม พยายามชอบ (๗) สัมมาสติ ระลึกชอบ (๘) สัมมาสมาธิ ตั้งจิตมั่นชอบ (ที.ม. ๑๐/๔๐๒/๒๖๖)
จบ ๓. โสภิตเถรคาถา