พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๕
๘. วัชชิตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๐๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๙ ในวรรคที่ ๕มี ๔ ฉบับ
_______
๘. วชฺชิตตฺเถรคาถา
๘. วัชชิตเถรคาถา
ภาษิตของพระวัชชิตเถระ
(พระวัชชิตเถระระลึกชาติก่อนของตนได้ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๕ วัชชิตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๐๕–๓๐๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๗๑–๓๗๒
สํสรํ ทีฆมทฺธานํ คตีสุ ปริวตฺติสํ
อปสฺสํ อริยสจฺจานิ อนฺธภูโต (๑) ปุถุชฺชโน.
- ๑ม. อนฺธีภูโต
เราเป็นปุถุชนมืดมนอยู่ เมื่อไม่เห็นอริยสัจ
จึงได้ท่องเที่ยววนเวียนไปมาในคติทั้งหลายตลอดกาลนาน
ตสฺส เม อปฺปมตฺตสฺส สํสารา วินฬีกตา
สพฺพา คตี สมุจฺฉินฺนา นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ.
วชฺชิโต เถโร.
เรานั้นไม่ประมาทแล้ว
กำจัดกรรมกิเลสที่ได้ชื่อว่าสงสารได้แล้ว
เราตัดคติทั้งปวงขาดแล้ว บัดนี้ไม่มีการเกิดอีก
จบ ๘. วัชชิตเถรคาถา