พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · เอกกนิบาต
๒. มุตตาเถรีคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๐๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๘ ในเอกกนิบาตมี ๔ ฉบับ
๒. มุตตาเถรีคาถา
พระพุทธโอวาทสอนนางมุตตาเถรี
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา เอกกนิบาต มุตตาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๒ มุตฺเต มุญฺจสฺสุ ๒ โยเคหิ จนฺโท ราหุคฺคโห อิว
วิปฺปมุตฺเตน จิตฺเตน อนณา ภุญฺชาหิ ปิณฺฑกํ ฯ
อิตฺถํ สุทํ ภควา มุตฺตํ สิกฺขมานํ อิมาย คาถาย อภิณฺหํ
โอวทติ ๓ ฯ
ฉบับหลวง
ได้ยินว่าพระผู้มีพระภาค ทรงกล่าวสอนนางมุตตาสิกขมานาเนืองๆ ด้วยพระคาถานี้ อย่างนี้ว่า
ดูกรนางมุตตา เธอจงเปลื้องจิตจากกิเลสเครื่องประกอบทั้งหลาย ดุจพระจันทร์ถูกราหูจับแล้วพ้นจากเครื่องเศร้าหมอง ฉะนั้น เธอมีจิตหลุด
พ้นแล้ว จงไม่มีหนี้บริโภคก้อนข้าวเถิด.
จบ ๒. มุตตาเถรีคาถา