พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · จูฬวรรค
๘. มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๒
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในจูฬวรรคมี ๔ ฉบับ
๘. มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๒
ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตพรานเนื้อที่ ๒
พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ จูฬวรรค มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๘ กูฏาคาเร จ ปาสาเท ปลฺลงฺเก โคณสณฺฐิเต ๑
ปญฺจงฺคิเกน ตุริเยน รมสิ สุปฺปวาทิเต ฯ
ตโต รตฺยา วิวสาเน ๒ สุริยุคฺคมนํ ๓ ปติ
อปวิฏฺโฐ ๔ สุสานสฺมึ พหุํ ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ ฯ
กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ
กิสฺส กมฺมวิปาเกน อิทํ ทุกฺขํ นิคจฺฉสีติ ฯ
อหํ ราชคเห รมฺเม รมณีเย คิริพฺพเช
มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ ลุทฺโท อาสึ อสญฺญโต ฯ
ตสฺส เม สหาโย สุหทโย สทฺโธ อาสิ อุปาสโก
ตสฺส กุลุปโก ภิกฺขุ อาสิ โคตมสาวโก ฯ
โส หิ มํ อนุกมฺปนฺโต นิวาเรสิ ปุนปฺปุนํ
มากาสิ ปาปกํ กมฺมํ มา ตาต ทุคฺคตึ อคา
สเจ อิจฺฉสิ เปจฺจ สุขํ วิรม ปาณวธํ อสํยมํ ฯ
ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา สุขกามสฺส หิตานุกมฺปิโน
นากาสึ สกลานุสาสนึ จิรปาปาภิรโต อพุทฺธิมา ฯ
โส มํ ปุน ภูริสุเมธโส อนุกมฺปาย สํยเม นิเวสยิ
สเจ ทิวา หนสิ ปาณิโน อถ เต รตฺตึ ภวตุ สํยโม ฯ
สฺวาหํ ทิวา หนิตฺวา ปาณิโน วิรโต รตฺตึ อโหสิ สํยโต
รตฺตาหํ ปริหาเรมิ ทิวา ขชฺชามิ ทุคฺคโต ฯ
ตสฺส กมฺมสฺส กุสลสฺส อนุโภมิ รตฺตึ อมานุสึ
ทิวา ปฏิหตาว กุกฺกุรา อุปธาวนฺติ สมนฺตา ขาทิตุํ
เย จ เต สตตานุโยคิโน ธุวํ ปยุตฺตา สุคตสฺส สาสเน
มญฺญามิ เต อมตเมว เกวลํ อธิคจฺฉนฺติ
ปทํ อสงฺขตนฺติ ฯ
ทุติยมิคลุทฺทเปตวตฺถุ อฏฺฐมํ ฯ
๑ ม. โคนกตฺถเต ฯ ๒ ยุ. วิวาสเนน ฯ ๓ ยุ. สุริยสฺสุคฺคมนํ ฯ ๔ ยุ. อปวิฏฺเฐ ฯ
ท่านรื่นรมย์อยู่ในเรือนยอดและปราสาท บนบัลลังก์อันปูลาดด้วยผ้าขนสัตว์ ด้วยดนตรีเครื่อง ๕ อันบุคคลประโคมแล้ว ภายหลังเมื่อสิ้นราตรีพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ท่านเข้าไปเสวยทุกข์เป็นอันมากอยู่ในป่าช้า ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจหรือ เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร
ท่านจึงได้เสวยทุกข์เช่นนี้?
เปรตนั้นตอบว่า
เมื่อก่อน กระผมเป็นพรานเนื้อ อยู่ที่ภูเขาวงกตอันเป็นที่รื่นรมย์ ใกล้กรุงราชคฤห์เป็นคนหยาบช้าทารุณ ไม่สำรวมกาย วาจา ใจ อุบาสกคนหนึ่งผู้เป็นสหายของกระผมเป็นคนใจดีมีศรัทธา มีภิกษุผู้คุ้นเคยของเขาเป็นสาวกของพระโคดม ก็อุบาสกนั้นเอ็นดูกระผม ห้ามกระผมเนืองๆ ว่าอย่าทำบาปกรรมเลย พ่อเอ๋ย อย่าไปทุคติเลย ถ้าสหายปรารถนาความสุขในโลกหน้า จงงดเว้นการฆ่าสัตว์อันเป็นการไม่สำรวมเสียเถิด ... กระผมเข้าใจว่า ชนเหล่านั้นจักได้บรรลุอมตบทอันปัจจัย
อะไรๆ ปรุงแต่งไม่ได้เป็นแน่.
จบ มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๘.
จบ ๘. มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๒