arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · มหาวรรค

๗. ราชปุตตเปตวัตถุ

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๖ ในมหาวรรคมี ๔ ฉบับ

_______

๗. ราชปุตฺตเปตวตฺถุ

๗. ราชปุตตเปตวัตถุ

เรื่องเปรตราชบุตร

(พระศาสดาตรัสว่า)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ มหาวรรค ราชปุตตเปตวัตถุ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๔๙–๒๕๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๙๐–๒๙๒

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปุพฺเพ กตานํ กมฺมานํ วิปาโก มถเย มนํ

รูเป สทฺเท รเส คนฺเธ โผฏฺฐพฺเพ จ มโนรเม.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ผลกรรมทั้งหลายที่พระราชโอรสทำไว้ในชาติก่อนพึงย่ำยีจิตใจ

เพราะรูป เสียง กลิ่น รส และโผฏฐัพพะที่น่ารื่นรมย์ใจ

บาลี (มหาจุฬาฯ)

นจฺจํ คีตํ รตึ ขิฑฺฑํ อนุภุตฺวา อนปฺปกํ

อุยฺยาเน ปริจาริตฺวา (๑) ปวิสนฺโต คิริพฺพชํ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. ปริจริตฺวา
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พระราชโอรสจึงได้เสวยการฟ้อนรำ ขับร้อง ความยินดี

และความสนุกสนานเป็นอันมาก

ทรงได้รับการบำรุงบำเรอในพระราชอุทยานแล้ว

จึงเสด็จเข้าไปยังภูเขาคิริพพชะ

บาลี (มหาจุฬาฯ)

คิสึ สุเนตฺตมทฺทกฺขิ (๑) อตฺตทนฺตํ สมาหิตํ

อปฺปิจฺฉํ หิริสมฺปนฺนํ อุญฺเฉ (๒) ปตฺตคเต รตํ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ม. สุนิต...
  2. ๒ก. อุจฺเฉ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นพระปัจเจกพุทธะนามว่า สุเนตร

ผู้แสวงหาคุณอันประเสริฐ ฝึกฝนตนแล้ว

มีจิตตั้งมั่น ปรารถนาน้อย

สมบูรณ์ด้วยหิริ ยินดีเฉพาะอาหารที่อยู่ในบาตรซึ่งได้มาด้วยภิกขาจาร

บาลี (มหาจุฬาฯ)

หตฺถิกฺขนฺธโต โอรุยฺห ลทฺธา ภนฺเตติ จาพฺรวิ (๑)

ตสฺส ปตฺตํ คเหตฺวาน อุจฺจํ ปคฺคยฺห ขตฺติโย.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ก. จ พฺรวิ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

จึงเสด็จลงจากคอช้างแล้วได้ตรัสถามว่า

ได้ภิกษาบ้างไหม พระคุณเจ้า

ถือตัวว่าเป็นกษัตริย์

ทรงจับบาตรของพระปัจเจกพุทธะนั้นชูขึ้น

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ถณฺฑิเล ปตฺตํ ภินฺทิตฺวา หสมาโน อปกฺกมิ

รญฺโญ กิตวสฺสาหํ ปุตฺโต กึ มํ ภิกฺขุ กริสฺสสิ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

แล้วทุ่มทำลายบาตรที่พื้นดินแข็ง

ทรงพระสรวล หลีกไป(หน่อยหนึ่ง)แล้วตรัสว่า

เราเป็นพระราชโอรสของพระเจ้ากิตวะ

ท่านจักทำอะไรเราได้

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ตสฺส กมฺมสฺส ผรุสสฺส วิปาโก กฏุโก อหุ

ยํ ราชปุตฺโต เวเทสิ นิรยมฺหิ สมปฺปิโต.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

กรรมหยาบช้ามีผลเผ็ดร้อน

ซึ่งพระราชโอรสผู้แออัดอยู่ในนรกเสวยแล้ว

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ฉเฬว จตุราสีติ วสฺสานิ นหุตานิ (๑) จ

ภุสํ ทุกฺขํ นิคจฺฉิตฺโถ นิรเย กตกิพฺพิโส.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. นวุตานิ จ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พระราชโอรสทำบาปหยาบช้าไว้

จึงได้ประสบทุกข์แสนสาหัสอยู่ในนรก ๘๔๐,๐๐๐ ปี รวม ๖ ครั้ง

บาลี (มหาจุฬาฯ)

อุตฺตาโนปิ จ ปจฺจิตฺถ นิกุชฺโช วามทกฺขิโณ

อุทฺธํ ปาโท ฐิโต เจว จิรํ พาโล อปจฺจิถ. (๑)

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. อปจฺจถ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เธอเป็นคนพาล

นอนหงายบ้าง คว่ำบ้าง

นอนตะแคงซ้าย ตะแคงขวาบ้าง

ชี้เท้าขึ้นข้างบนบ้าง ยืนอยู่บ้าง

หมกไหม้อยู่สิ้นกาลนาน (ข้างละ ๘๔๐,๐๐๐ ปี)

บาลี (มหาจุฬาฯ)

พหูนิ วสฺสสหสฺสานิ ปูคานิ นหุตานิ จ

ภุสํ ทุกฺขํ นิคจฺฉิตฺโถ นิรเย กตกิพฺพิโส.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เธอทำบาปหยาบช้าไว้

จึงประสบทุกข์แสนสาหัสอยู่ในนรกหลายพัน หลายหมื่นปี

บาลี (มหาจุฬาฯ)

เอตาทิสํ โข กฏุกํ อปฺปทุฏฺฐปฺปโทสินํ

ปจฺจนฺติ ปาปกมฺมนฺตา อิสึ อาสชฺช สุพฺพตํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

บุคคลผู้มีการกระทำอันเป็นบาป

พากันระรานฤๅษีผู้ไม่ประทุษร้ายต่อผู้ประทุษร้าย

ผู้มีข้อปฏิบัติดีงาม จึงได้เสวยทุกข์เผ็ดร้อนอย่างยิ่งเช่นนี้

บาลี (มหาจุฬาฯ)

โส ตตฺถ พหุวสฺสานิ เวทยิตฺวา พหุํ ทุขํ

ขุปฺปิปาสหโต นาม เปโต อาสิ ตโต จุโต.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เปรตผู้เป็นราชบุตรนั้นเสวยทุกข์เป็นอันมากในนรกหลายแสนปี

จุติจากนรกแล้วมาเกิดเป็นเปรตชื่อขุปปิปาสหตะ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑เปรตผู้มีแต่ความหิวกระหายตลอดเวลา
บาลี (มหาจุฬาฯ)

เอวมาทีนวํ ญตฺวา (๑) อิสฺสรมทสมฺภวํ

ปหาย อิสฺสรมทํ นิวาตมนุวตฺตเย.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑สี. ทิสฺวา
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

นรชนทราบถึงโทษ

ซึ่งเกิดมีด้วยอำนาจความเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว

พึงละความเมาในความเป็นใหญ่เสีย

แล้วประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปาสํโส โย พุทฺเธสุ สคารโว

กายสฺส เภทา สปฺปญฺโญ สคฺคํ โส อุปปชฺชตีติ.

ราชปุตฺตเปตวตฺถุ สตฺตมํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ผู้มีปัญญา มีความเคารพในพระพุทธเจ้า

พระธรรม และพระสงฆ์

เป็นผู้ควรแก่การสรรเสริญในปัจจุบันนี่แหละ

เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์

ราชปุตตเปตวัตถุที่ ๗ จบ