arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · มหาวรรค

๑๔. โภคสังหรเปตวัตถุ

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๔/๑๖ ในมหาวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ มหาวรรค โภคสังหรเปตวัตถุ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๕๕–๒๕๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๙๙–๒๙๙

บาลี (มหาจุฬาฯ)

มยํ โภเค สํหริมฺห สเมน วิสเมน จ

เต อญฺเญ ปริภุญฺชนฺติ มยํ ทุกฺขสฺส ภาคินีติ.

โภคสํหรเปตวตฺถุ จตุทฺทสมํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พวกเรารวบรวมโภคทรัพย์ไว้โดยชอบธรรมบ้าง

ไม่ชอบธรรมบ้าง

แต่คนอื่น ๆ พากันใช้สอยโภคทรัพย์เหล่านั้น

พวกเรากลับได้รับทุกข์

โภคสังหรเปตวัตถุที่ ๑๔ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑เหตุที่เปรตเหล่านั้นได้รับทุกข์ เพราะรวบรวมโภคะไว้มากโดยทางทุจริต แล้วไม่นำไปทำประโยชน์แก่ ใคร ตายไปแล้วมาเกิดเป็นเปรต ร้องโหยหวน เสียดายทรัพย์เมื่อเห็นผู้อื่นใช้สอยทรัพย์ของตน (ขุ.เป.อ. ๘๐๑/๓๐๐)