arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · อุพพรีวรรค

๑๑. สุตตเปตวัตถุ

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๑/๑๓ ในอุพพรีวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ อุพพรีวรรค สุตตเปตวัตถุ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๔๓–๒๔๔

หน้า ๒๔๓

๑๑. สุตตเปตวัตถุ

ว่าด้วยคนไปอยู่กับเปรต

(หญิงคนหนึ่งไปอยู่กินกับเวมานิกเปรต ๗๐๐ ปี เกิดความเบื่อหน่าย จึงกล่าวกะเวมานิกเปรตนั้นว่า)

{๑๐๘}[๓๔๑] เมื่อก่อน ฉันถูกภิกษุนักบวชรูปหนึ่งเข้าไปขอด้าย จึงได้ถวายด้ายท่านไป วิบากแห่งการถวายด้ายนั้น ทำให้ ฉันได้เสวยผลอันไพบูลย์อย่างนี้ และผ้ามากมายหลายโกฏิ ก็เกิดขึ้นแก่ฉัน[๓๔๒] วิมานนี้ก็เกลื่อนกล่นไปด้วยดอกไม้ น่ารื่นรมย์ มีจิตรกรรมเป็นอเนก เพียบพร้อมไปด้วยเทพบุตรเทพธิดาผู้เป็นบริวาร ฉันนั้นใช้สอยนุ่งห่มตามชอบใจถึงเพียงนี้ โภคทรัพย์ มากมายก็ไม่หมดสิ้นไป[๓๔๓] ฉันได้รับความสุขความสำราญโนวิมานนี้เพราะอาศัยวิบากแห่งกรรมนั้น ฉันได้กลับไปยังมนุษยโลกแล้วจักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านได้โปรดนำฉันไป สู่ถิ่นมนุษย์อย่างเดิมเถิด(เวมานิกเปรตนั้นกล่าวว่า)

[๓๔๔] ท่านมาอยู่ในวิมานนี้ถึง ๗๐๐ ปีแล้ว จักเป็นคนแก่เฒ่า ในมนุษยโลกนั้น และพวกญาติของท่านก็ตายกันไป หมดแล้ว ท่านไปจากเทวโลกนี้แล้วจักทำอะไรได้ใน มนุษยโลกนั้น

หน้า ๒๔๔

(หญิงนั้นกล่าวว่า)

[๓๔๕] เมื่อฉันมาอยู่ในวิมานนี้เพียง ๗ ปีเท่านั้น ได้เสวยทิพยสมบัติและความสุขอิ่มหนำแล้ว ฉันกลับไปสู่ถิ่นมนุษย์ แล้วจักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านได้โปรด นำฉันไปสู่ถิ่นมนุษย์อย่างเดิมเถิด[๓๔๖] เวมานิกเปรตนั้นจับแขนหญิงนั้นนำกลับไปสู่บ้านที่นางเกิด แล้วพูดกะนางซึ่งกลายเป็นคนแก่ที่ทุรพลเต็มทีว่า ‘ท่าน พึงบอกแม้คนอื่นที่มาที่นี้ว่า‘ท่านทั้งหลายจงทำบุญกันเถิด ท่านทั้งหลายจะได้รับความสุข[๓๔๗] เราได้เห็นพวกมนุษย์ผู้ไม่ได้ทำความดีไว้เดือดร้อนอยู่ เหมือนพวกเปรต ก็หมู่สัตว์ทั้งที่เป็นเทวดาและมนุษย์ ทำกรรมอันมีสุขเป็นวิบากแล้ว ย่อมดำรงอยู่ในความสุข

จบ สุตตเปตวัตถุที่ ๑๑

๑๒. กัณณมุณฑเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของนางเวมานิกเปรต

(พระเจ้าพาราณสีตรัสถามนางเวมานิกเปรตว่า)

{๑๐๙}[๓๔๘] สระโบกขรณีมีน้ำใสสะอาด มีบันไดทอง ลาดด้วยทราย ทองในสระนั้นมีกลิ่มหอมพึงน่ารื่นรมย์ใจ

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑เพียง ๗ ปี ในที่นี้หมายถึง ๗๐๐ ปี การที่หญิงนั้นกล่าวเช่นนี้เพราะกำหนดกาลเวลายาวนานที่ ผ่านไปไม่ได้เหตุเพราะเพียบพร้อมเพลิดเพลินด้วยทิพยสมบัติ (ขุ.เปต.อ. ๑๕๘)