พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · อุรควรรค
๗. สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุ
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๒ ในอุรควรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ อุรควรรค สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๑๙๕–๑๙๖
๗. สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุ
ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินลูกคราวละ ๗ ตน
(พระเถระถามหญิงเปรตตนหนึ่งว่า)
{๙๒}[๓๕] ท่านเปลือยกาย มีรูปพรรณเลวทราม มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป มีหมู่แมลงวันตอมเกลื่อน ท่านเป็นใครหนอมายืนในที่นี้(หญิงเปรตนั้นตอบว่า)
[๓๖] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรม จึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก[๓๗] เวลาเช้าคลอดบุตรออกมา ๗ ตนแล้วกินเสีย เวลาเย็นอีก ๗ ตน ถึงบุตร ๑๔ ตนเหล่านั้นก็ยังไม่อาจบรรเทา ความหิวของดิฉันได้[๓๘] หัวใจของดิฉันร้อนกรุ่นอยู่เป็นนิจเพราะความหิว ดิฉันไม่ได้ประสบความเย็นเลย เหมือนอยู่ในเตาอบที่ติดไฟ(พระเถระถามว่า)
[๓๙] ชาติก่อน ท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านกินเนื้อบุตรทั้งหลาย เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร(หญิงเปรตนั้นตอบว่า)
[๔๐] ชาติก่อน ดิฉันมีบุตร ๒ คน บุตร ๒ คนนั้นกำลังหนุ่มแน่น ดิฉันนั้นประกอบด้วยกำลังคือบุตรจึงได้ดูหมิ่นสามีของตน
[๔๑] ภายหลัง สามีของดิฉันโกรธ จึงได้หาภรรยาใหม่มาแทน และภรรยาใหม่นั้นตั้งครรภ์ ดิฉันจึงคิดชั่วต่อนาง[๔๒] มีใจชั่วช้า ได้ทำให้ครรภ์ตกไป ครรภ์ของนางได้แค่ ๓ เดือนเท่านั้น ได้ตกมาเป็นหนองและเลือด[๔๓] ครั้งนั้น มารดาของนางโกรธดิฉันมาก จึงเชิญพวกญาติ ของตนมาประชุมกันให้ดิฉันทำการสาบานและขู่ให้กลัว[๔๔] ดิฉันได้กล่าวคำสาบานและมุสาวาทอย่างแรงว่า ‘ถ้าดิฉันทำชั่วอย่างนี้ ก็ขอให้ดิฉันกินเนื้อลูกตัวเอง,[๔๕] ดิฉันเปรอะเปื้อนด้วยหนองและเลือด กินเนื้อบุตรทุกคน เพราะวิบากแหงกรรมคือการทำให้ครรภ์ตกและการพูดมุสาทั้งสองนั้น
จบ สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุที่ ๗
๘. โคณเปตวัตถุ
ว่าด้วยลูกสอนพ่อ
(กุฎุมพีผู้เป็นบิดาถามสุชาตกุมารว่า)
{๙๓}[๔๖] เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ จึงเกี่ยวหญ้าสดแล้วบังคับโคแก่ที่ตายแล้วว่า ‘กินเสีย กินเสีย,[๔๗] โคที่ตายแล้วจะลุกขึ้นมาได้ด้วยอาหารหรือหญ้าหามิได้เลย เจ้าเป็นคนโง่และด้อยปัญญา เหมือนคนด้อยปัญญาอื่น
จบ ๗. สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุ