พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · กิเลสสังยุต
๘. ตัณหาสูตร
เล่ม ๑๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๐๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๙ ในกิเลสสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค กิเลสสังยุต ตัณหาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๔๔–๓๔๔
๘. ตัณหาสูตร
ว่าด้วยฉันทราคะในรูปตัณหาเป็นต้นเป็นอุปกิเลสแห่งจิต
{๕๐๖} [๓๒๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในรูปตัณหา
นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในสัททตัณหา... ในคันธตัณหา ... ในรสตัณหา ... ในโผฏฐัพพตัณหา … ในธัมมตัณหา นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแลภิกษุละอุปกิเลสแห่งจิตในฐานะ ๖ นี้ได้
เมื่อนั้นจิตของเธอย่อมเป็นจิตน้อมไปในเนกขัมมะ จิตที่มีเนกขัมมะอบรมแล้วย่อมปรากฏควรแก่การงานในธรรมที่พึงทำให้แจ้งด้วยอภิญญา”
๙. ธาตุสูตร
ว่าด้วยฉันทราคะในปฐวีธาตุเป็นต้นเป็นอุปกิเลสแห่งจิต
{๕๐๗} [๓๓๐] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในปฐวีธาตุ
นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในอาโปธาตุ... ในวาโยธาตุ… ในเตโชธาตุ... ในอากาสธาตุ... ในวิญญาณธาตุ นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแลภิกษุละอุปกิเลสแห่งจิตในฐานะ ๖ นี้ได้
เมื่อนั้นจิตของเธอย่อมเป็นจิตน้อมไปในเนกขัมมะ จิตที่มีเนกขัมมะอบรมแล้วย่อมปรากฏควรแก่การงานในธรรมที่พึงทำให้แจ้งด้วยอภิญญา”
จบ ๘. ตัณหาสูตร