พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · กิเลสสังยุต
๗. เจตนาสูตร
เล่ม ๑๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๐๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๙ ในกิเลสสังยุตมี ๔ ฉบับ
บาลีฉบับนี้พิมพ์เลขข้อต่างจากไทย: ข้อ ๕๐๕ ของไทยตรงกับข้อ ๕๐๔ ของบาลี
๗. เจตนาสูตร
ว่าด้วยอุปกิเลสแห่งจิต
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค กิเลสสังยุต เจตนาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
สาวตฺถี ฯ โย ภิกฺขเว รูปสญฺเจตนาย ฉนฺทราโค จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส โย สทฺทสญฺเจตนาย ฯ โย คนฺธสญฺเจตนาย ฯ โย รสสญฺเจตนาย ฯ โย โผฏฺฐพฺพสญฺเจตนาย ฯ โย ธมฺมสญฺเจตนาย ฉนฺทราโค จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส ฯ ยโต โข ภิกฺขเว ภิกฺขุโน ฯเปฯ อภิญฺญา สจฺฉิกรณีเยสุ ธมฺเมสูติ ฯ
พระนครสาวัตถี. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในรูปสัญเจตนา นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในสัททสัญเจตนา ฯลฯ
ในคันธสัญเจตนา ฯลฯ ในรสสัญเจตนา ฯลฯ ในโผฏฐัพพสัญเจตนา ฯลฯ ในธรรมสัญเจตนา นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแล ภิกษุละอุปกิเลสแห่งจิตในฐานะ ๖ นี้ได้เมื่อนั้น จิตของเธอย่อมเป็นจิตน้อมไปในเนกขัมมะ อันเนกขัมมะอบรมแล้ว ควรแก่การงานปรากฏในธรรมที่พึงทำให้แจ้งด้วยอภิญญา.
จบ สูตรที่ ๗.
จบ ๗. เจตนาสูตร