พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · นาคสังยุต
๖. อุโปสถสูตร ที่ ๔
เล่ม ๑๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๒๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๒ ในนาคสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค นาคสังยุต อุโปสถสูตร ที่ ๔ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๕๖–๓๕๗
เหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นชลาพุชะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ นาคบางพวกที่เป็นชลาพุชะ
ในโลกนี้มีความคิดอย่างนี้ว่า ... ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นชลาพุชะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
๕. ตติยอุโปสถสูตร
ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้นาคที่เป็นสังเสทชะรักษาอุโบสถ
{๕๒๓} [๓๔๖] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นสังเสทชะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ นาคบางพวกที่เป็นสังเสทชะ
ในโลกนี้มีความคิดอย่างนี้ว่า ... ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นสังเสทชะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
๖. จตุตถลุโปสลสูตร
ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้นาคที่เป็นโอปปาติกะรักษาอุโบสถ
{๕๒๔} [๓๔๗] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอ เป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นโอปปาติกะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ นาคบางพวกที่เป็นโอปปาติกะในโลกนี้มีความคิดอย่างนี้ว่า ‘เมื่อก่อน พวกเราเป็นผู้ทำกรรมทั้งสองด้วยกาย
ด้วยวาจา ด้วยใจ พวกเรานั้นเป็นผู้ที่ทำกรรมทั้งสองด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจหลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นโอปปาติกะ ถ้าวันนี้พวกเรามาประพฤติสุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจกัน เมื่อเป็นอย่างนี้ หลังจากตายไปพวกเราก็จะเข้าถึงสุคติโลกสวรรคได้ เชิญพวกเรามาประพฤติสุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจในบัดนี้กันเถิด’ ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นโอปปาติกะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
๗. สุตสูตร
ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้เข้าถึงความเป็นนาคที่เป็นอัณฑชะ
{๕๒๕} [๓๔๘] เรื่องเถิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่ สมควรข้างหนี่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญอะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑซะ”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้
ทำกรรมทั้งสองด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ เขาได้สดับมาว่าพวกนาคที่เป็นอัณฑชะมีอายุยืน มีรัศมีงาม มีความสุขมาก เขาจึงปรารถนาอย่างนี้ว่า‘โอหนอ หลังจากตายไปขอให้เราได้เข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑชะด้วยเถิด’ หลังจากตายไปเขาจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑซะ ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้ หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑชะ’’
๘. ทุติยสุตสูตร
ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้เข้าถึงความเป็นนาคที่เป็นชลาพุชะ
{๕๒๖} [๓๔๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
จบ ๖. อุโปสถสูตร ที่ ๔