พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · อนุรุทธสังยุต
วิชชาสูตรที่ ๒
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๙๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๔/๑๕ ในอนุรุทธสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อนุรุทธสังยุต วิชชาสูตรที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๓๑ หน้า ๒๐๙–๒๐๙
๑๓. ทุติยวิชชาสูตร
ว่าด้วยการเห็นจุติและอุบัติ
[๑๒๙๘] ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย อนึ่ง เราย่อมเห็นหมู่สัตว์ที่กำลังจุติ กำลังอุบัติ ฯลฯ ด้วยทิพจักษุอันบริสุทธิ์ล่วงจักษุของมนุษย์ ย่อมรู้ชัดซึ่งหมู่สัตว์ผู้เป็นไปตามกรรม ฯลฯ เพราะได้เจริญ ได้กระทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน๔ เหล่านี้.
จบทุติยวิชชาสูตรที่ ๑๓
๑๔. ตติยวิชชาสูตร
ว่าด้วยการทำอาสวะให้สิ้นไป
[๑๒๙๙] ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย อนึ่ง เราย่อมกระทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติ อันหาอาสวะมิได้ เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่งเอง ในปัจจุบัน เข้าถึงอยู่ เพราะได้เจริญ ได้กระทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้.
จบตติยวิชชาสูตรที่ ๑๔
จบทุติยวรรคที่ ๒
จบอนุรุทธสังยุต
จบ วิชชาสูตรที่ ๒