พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · อนุรุทธสังยุต
เจโตปริจจสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๘๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๕ ในอนุรุทธสังยุตมี ๔ ฉบับ
เจโตปริจจสูตร
ว่าด้วยการกำหนดรู้ใจผู้อื่น
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อนุรุทธสังยุต เจโตปริจจสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
บาลี (สยามรัฐ)
อิเมสญฺจ ปนาหํ อาวุโส จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ ภาวิตตฺตา พหุลีกตตฺตา ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ชานามิ สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานามิ ฯเปฯ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานามีติ ฯ
ฉบับหลวง
ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย อนึ่ง เราย่อมกำหนดรู้ใจของสัตว์อื่น ของบุคคลอื่นด้วยใจ คือ จิตมีราคะก็รู้ว่า จิตมีราคะ ฯลฯ จิตหลุดพ้นก็รู้ว่า จิตหลุดพ้น เพราะได้เจริญได้กระทำให้มาก ซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้.
จบ สูตรที่ ๔
จบ เจโตปริจจสูตร