พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · ชราวรรค
๗. ตติยชนสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๐–๑๗๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในชราวรรคมี ๔ ฉบับ
๗. ตติยชนสุตฺต
๗. ตติยชนสูตร
ว่าด้วยสิ่งที่ทำคนให้เกิด สูตรที่ ๓
ว่าด้วยสิ่งที่ทำคนให้เกิด สูตรที่ ๓
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต ชราวรรค ตติยชนสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๔๒–๔๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๗๐–๗๐
กึสุ ชเนติ ปุริสํ กึสุ ตสฺส วิธาวติ
กึสุ สํสารมาปาทิ กึสุ ตสฺส ปรายนนฺติ.
ตณฺหา ชเนติ ปุริสํ จิตฺตมสฺส วิธาวติ
สตฺโต สํสารมาปาทิ กมฺมํ ตสฺส ปรายนนฺติ.
เทวดาทูลถามว่า
อะไรเล่าทำคนให้เกิด
อะไรเล่าของคนนั้นย่อมพล่านไป
อะไรเล่าเวียนว่ายในสงสาร
อะไรเล่าเป็นที่ไปในเบื้องหน้าของคนนั้น
พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า
ตัณหาทำคนให้เกิด
จิตของคนนั้นย่อมพล่านไป
สัตว์เวียนว่ายในสงสาร
กรรมเป็นที่ไปในเบื้องหน้าของคนนั้น
ตติยชนสูตรที่ ๗ จบ
จบ ๗. ตติยชนสูตร