พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · ภิกขุนีสังยุต
๕. อุบลวรรณาสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๓๔–๕๓๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในภิกขุนีสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ภิกขุนีสังยุต อุบลวรรณาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๒๒๓–๒๒๔
ความมืดในรูปภพที่สัตว์ทั้งหลายเข้าถึง ในอรูปภพที่สัตว์ทั้งหลายดำรงอยู่ และในสมาบัติอันสงบทั้งปวง เราก็กำจัดได้หมดแล้ว
ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “วิชยาภิกษุณีรู้จักเรา’ จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๕. อุปปลวัณณาสูตร
ว่าด้วยมารรังควานอุบลวรรณาภิกษุณี
{๕๓๔} [๑๖๖] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า อุบลวรรณาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้ยืนอยู่ที่โคนต้นสาละซึ่งมีดอกบานสะพรั่งต้นหนึ่ง{๕๓๕} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้อุบลวรรณาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาอุบลวรรณาภิกษุณีถึงที่ยืนอยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะอุบลวรรณาภิกษุณีด้วยคาถาว่า
ดูก่อนภิกษุณี ท่านคนเดียวเข้ามาที่ต้นสาละซี่งมีดอกบานสะพรั่งตลอดยอด แล้วยืนอยู่ที่โคนต้นสาละนั้น ก็ฉวีวรรณของท่าน ไม่เป็นที่สองรองใคร คนทั้งหลายเช่นท่านที่จะมาในที่นี้ก็พึงมี ท่านกลัวความพาลของพวกนักเลงหรือ
{๕๓๖} ลำดับนั้น อุบลวรรณาภิกษุณีได้มีความดำริว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ มากล่าวคาถาอยู่” ทันใดนั้น อุบลวรรณาภิกษุณีได้ฉุกคิดขึ้นว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป ต้องการจะให้เราเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้เราเคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา” ครั้นอุบลวรรณาภิกษุณีทราบว่านี่คือมารผู้มีใจบาป จึงได้กล่าวกะมารผู้มีใจบาปนั้นด้วยคาถาว่า
ถึงจะมีนักเลงตั้งร้อยตั้งพันเช่นนี้ มาในที่นี้ เราก็ไม่หวั่นไหว ไม่สะเทือนขน ดูก่อนมาร ถึงเราคนเดียวก็ไม่กลัวท่านหรอก
เรานี้จะหายตัวก็ได้ หรือจะเข้าท้องของท่านก็ได้ แม้จะยืนอยู่ระหว่างคิ้วของท่าน ท่านก็ไม่เห็นเรายืนอยู่
เราเป็นผู้ชำนาญในทางจิต อบรมอิทธิบาทดีแล้ว เราพ้นแล้วจากเครื่องผูกทุกชนิด เราไม่กลัวท่านหรอก ท่านผู้มีอายุ
ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “อุบลวรรณาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๖. จาลาสูตร
ว่าด้วยมารรังควานจาลาภิกษุณี
{๕๓๗} [๑๖๗] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า จาลาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับ
จบ ๕. อุบลวรรณาสูตร