พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวปุตตสังยุต · วรรคที่ ๑
๒. ทุติยกัสสปสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๒๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๑มี ๔ ฉบับ
๒. ทุติยกสฺสปสุตฺต
๒. ทุติยกัสสปสูตร
ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๒
ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๒
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวปุตตสังยุต วรรคที่ ๑ ทุติยกัสสปสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๕๓–๕๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๘๘–๘๘
สาวตฺถิยํ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข กสฺสโป เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ
“ภิกฺขุ สิยา ฌายี วิมุตฺตจิตฺโต
อากงฺเข เจ หทยสฺสานุปตฺตึ
โลกสฺส ญตฺวา อุทยพฺยญฺจ
สุเจตโส อนิสฺสิโต ตทานิสํโส”ติ.
เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี
กัสสปเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่าถ้าภิกษุหวังการบรรลุธรรมที่เป็นหัวใจ
มีธรรมที่เป็นหัวใจเป็นอานิสงส์
เธอพึงเป็นผู้มีฌาน มีจิตหลุดพ้น
รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก
มีใจดี ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย
ทุติยกัสสปสูตรที่ ๒ จบ
- ๑การบรรลุธรรมที่เป็นหัวใจ ในที่นี้หมายถึงพระอรหัต (สํ.ส.อ. ๑/๘๓/๑๐๐)
- ๒โลก ในที่นี้หมายถึงสังขารโลก (สํ.ส.อ. ๑/๘๓/๑๐๑)
- ๓ดูเทียบคาถาข้อ ๙๔ หน้า ๑๐๑ ในเล่มนี้
จบ ๒. ทุติยกัสสปสูตร