arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวปุตตสังยุต · วรรคที่ ๑

๒. ทุติยกัสสปสูตร

เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๒๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๑มี ๔ ฉบับ

ทุติยํ ทุติยกสฺสปสุตฺตํ

ทุติยกัสสปสูตรที่ ๒

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวปุตตสังยุต วรรคที่ ๑ ทุติยกัสสปสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

บาลี (สยามรัฐ)

สาวตฺถิยํ อาราเม ... เอกมนฺตํ ฐิโต โข กสฺสโปฎ เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

ภิกฺขุ สิยา ฌายิ วิมุตฺตจิตฺโต

อากงฺเข เว ๑ หทยสฺสานุปตฺตึ

โลกสฺส ญตฺวา อุทยพฺยญฺจ

สุเจตโส อนิสฺสิโต ๒ ตทานิสํ โสติ ฯ

๑ สี. อนุสาสนินฺติปิ อนุสาสินินฺติปิ ปาโฐ ฯ

ฉบับหลวง

... อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ... กัสสปเทวบุตร

ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ภาษิตคาถานี้ ในสำนัก พระผู้มีพระภาคว่าภิกษุพึงเป็นผู้เพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวังธรรมอันไม่เป็นที่เกิดขึ้นแห่งหฤทัย

อนึ่ง ภิกษุผู้มุ่งต่อพระอรหัตนั้น พึงรู้ความเกิดขึ้น และความเสื่อมไปแห่งโลก พึงมีใจดี อันตัณหาและทิฐิไม่อิงอาศัยแล้ว ฯ