พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวปุตตสังยุต · อนาถปิณฑิกวรรค
๔. นันทนสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๕๘–๒๕๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอนาถปิณฑิกวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวปุตตสังยุต อนาถปิณฑิกวรรค นันทนสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๙๘–๙๘
๔. นันทนสูตร
ว่าด้วยผู้มีศีล
{๒๕๘} [๙๕] นันทนเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง ได้กราบทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
ข้าแต่พระโคดมผู้มีปัญญากว้างขวาง ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ถึงญาณทัสสนะอันไม่เวียนกลับมาอีก แห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลประเภทใดว่าเป็นผู้มีศีล เรียกบุคคลประเภทใดว่าเป็นผู้มีปัญญา บุคคลประเภทใดล่วงทุกข์ได้ เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทใด{๒๕๙} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า
บุคคลใดเป็นผู้มีศีล มีปัญญา อบรมตนดีแล้ว มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ ปราศจากความเศร้าโศก ละกิเลสได้ขาด มีอาสวะสิ้นแล้ว ทรงไว้ซึ่งร่างกายนี้เป็นชาติสุดท้าย
บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลเช่นนั้นว่า เป็นผู้มีศีล เป็นผู้มีปัญญา บุคคลนั้นย่อมล่วงทุกข์ได้ เทวดาทั้งหลายย่อมบูชาบุคคลเช่นนั้นแล
๕. จันทนสูตร
ว่าด้วยผู้ไม่จมในห้วงนํ้าลึก
{๒๖๐} [๙๖] จันทนเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
จบ ๔. นันทนสูตร