พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · ปาริสุทธิวรรค
ภาวิตสูตร ที่ ๔
เล่ม ๒๔ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๑ ในปาริสุทธิวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ปาริสุทธิวรรค ภาวิตสูตร ที่ ๔ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๓๔–๒๓๔
๙. นวมสูตร
ว่าด้วยธรรมที่บำเพ็ญแล้วจึงเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย
{๑๓๑} [๑๓๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้ อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่ายโดยส่วนเดียว เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ เพื่อนิพพาน นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) สัมมาทิฏฐิ... (๑๐) สัมมาวิมุตติ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่ายโดยส่วนเดียว เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ เพื่อนิพพาน นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี”
๑๐. ทสมสูตร
ว่าด้วยมิจฉัตตะ ๑๐ ประการ
{๑๓๒} [๑๓๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มิจฉัตตะคือความเป็นผิด <*> มี ๑๐ ประการนี้ มิจฉัตตะ ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) มิจฉาทิฏฐิ (๒) มิจฉาสังกัปปะ
(๓) มิจฉาวาจา (๔) มิจฉากัมมันตะ
(๕) มิจฉาอาชีวะ (๖) มิจฉาวายามะ
(๗) มิจฉาสติ (๘) มิจฉาสมาธิ
(๙) มิจฉาญาณะ (๑๐) มิจฉาวิมุตติ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มิจฉัตตะมี ๑๐ ประการนี้แล”
- <*>ความเห็นผิด - ผู้รวบรวม
จบ ภาวิตสูตร ที่ ๔