arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · ผาสุวิหารวรรค

๖. อานันทสูตร

เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในผาสุวิหารวรรคมี ๔ ฉบับ

๖. อานนฺทสุตฺต

๖. อานันทสูตร

ว่าด้วยพระอานนท์

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ผาสุวิหารวรรค อานันทสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๑๒๓–๑๒๔ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๑๘๓–๑๘๔

บาลี (มหาจุฬาฯ)

เอกํ สมยํ ภควา โกสมฺพิยํ วิหรติ โฆสิตาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ:-

กิตฺตาวตา นุ โข ภนฺเต ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ. ยโต โข อานนฺท ภิกฺขุ อตฺตนา (๑) สีลสมฺปนฺโน โหติ โน (๒) ปรํ อธิสีเล สมฺปวตฺตา. เอตฺตาวตาปิ โข อานนฺท ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ.

สิยา ปนภนฺเต อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ. สิยา อานนฺทาติ (๓) ภควา ยโต โข อานนฺท ภิกฺขุ อตฺตนา จ สีลสมฺปนฺโน โหติ โน ปรํ อธิสีเล สมฺปวตฺตา, อตฺตานุเปกฺขี จ โหติ โน ปรานุเปกฺขี. เอตฺตาวตาปิ โข อานนฺท ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ.

สิยา ปน ภนฺเต อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ. สิยา อานนฺทติ ภควา อโวจ ยโต โข อานนฺท ภิกฺขุ อตฺตนา จ สีลสมฺปนฺโน โหติ โน ปรํ อธิสีเล สมฺปวตฺตา, อตฺตานุเปกฺขี จ โหติ โน ปรานุเปกฺขี, อปญฺญาโต จ โหติ, เตน จ อปญฺญาติเกน โน ปริตสฺสติ. เอตฺตาวตาปิ โข อานนฺท ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ.

สิยา ปน ภนฺเต อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ. สิยา อานนฺทติ ภควา อโวจ ยโต โข อานนฺท ภิกฺขุ อตฺตนา สีลสมฺปนฺโน โหติ โน ปรํ อธิสีเล สมฺปวตฺตา, อตฺตานุเปกฺขี จ โหติ โน ปรานุเปกฺขี, อปญฺญาโต จ โหติ, เตน จ อปญฺญาติเกน โน ปริตสฺสติ, จตุนฺนญฺจ (๔) ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี. เอตฺตาวตาปิ โข อานนฺท ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ.

สิยา ปน ภนฺเต อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺยาติ. สิยา อานนฺทติ ภควา อโวจ ยโต โข อานนฺท ภิกฺขุ อตฺตนา สีลสมฺปนฺโน โหติ โน ปรํ อธิสีเล สมฺปวตฺตา, อตฺตานุเปกฺขี จ โหติ โน ปรานุเปกฺขี, อปญฺญาโต จ โหติ, เตน จ อปญฺญาติเกน โน ปริตสฺสติ, จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ (๕) ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ” เอตฺตาวตาปิ โข อานนฺท ภิกฺขุ สํเฆ วิหรนฺโต ผาสุํ วิหเรยฺย.

อิมมฺหา จาหํ อานนฺท ผาสุวิหารา อญฺโญ ผาสุวิหาโร อุตฺตริตโร วา ปณีตตโร วา นตฺถีติ วทามีติ. ฉฏฺฐํ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑อิ. ม. อตฺตนา จ
  2. ๒ม. โน จ
  3. ๓ฉ.ม. สิยา อานนฺท
  4. ๔อิ.ม. จตุนฺนํ
  5. ๕สี.อิ. ม. อาสวานํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ โฆสิตาราม เขตกรุง โกสัมพี ครั้งนั้น ท่านพระอานนท์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาท แล้วนั่ง ณ ที่สมควร ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า

๑. “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์พึงอยู่ผาสุกด้วยเหตุเท่าไรหนอ”

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า “อานนท์ ภิกษุ ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล และไม่ติเตียนผู้อื่นเพราะอธิศีล แม้ด้วยเหตุเท่านี้ ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์ก็พึงอยู่ผาสุกได้”

๒. “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แม้เหตุอื่นที่ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์พึงอยู่ผาสุกก็มี อยู่หรือ”

“มี อานนท์ ภิกษุ ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ไม่ติเตียนผู้อื่นเพราะอธิศีล และเป็นผู้ใส่ใจตนเอง ไม่ใส่ใจผู้อื่น แม้ด้วยเหตุเท่านี้ ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์ก็พึงอยู่ ผาสุกได้”

๓. “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แม้เหตุอื่นที่ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์พึงอยู่ผาสุกก็มี อยู่หรือ”

“มี อานนท์ ภิกษุ ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ไม่ติเตียนผู้อื่นเพราะอธิศีล เป็นผู้ใส่ใจตนเอง ไม่ใส่ใจผู้อื่น และเป็นผู้ไม่มีชื่อเสียง ไม่สะดุ้งเพราะความไม่มีชื่อเสียงนั้น แม้ด้วยเหตุเท่านี้ ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์ก็พึงอยู่ผาสุกได้”

๔. “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แม้เหตุอื่นที่ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์พึงอยู่ผาสุกก็มี อยู่หรือ”

“มี อานนท์ ภิกษุ ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ไม่ติเตียนผู้อื่นเพราะอธิศีล เป็นผู้ใส่ใจตนเอง ไม่ใส่ใจผู้อื่น แม้เป็นผู้ไม่มีชื่อเสียงก็ไม่สะดุ้งเพราะความไม่มีชื่อเสียงนั้น และเป็นผู้ได้ฌาน ๔ อันมีในจิตยิ่งซึ่งเป็นเครื่องอยู่เป็นสุขในปัจจุบัน ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยาก ได้โดยไม่ลำบาก แม้ด้วยเหตุเท่านี้ ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์ก็พึงอยู่ผาสุกได้”

๕. “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แม้เหตุอื่นที่ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์พึงอยู่ผาสุก ก็มี อยู่หรือ”

“มี อานนท์ ภิกษุ ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ไม่ติเตียนผู้อื่นเพราะอธิศีล เป็นผู้ใส่ใจตนเอง ไม่ใส่ใจผู้อื่น แม้เป็นผู้ไม่มีชื่อเสียงก็ไม่สะดุ้งเพราะความไม่มีชื่อเสียงนั้น เป็นผู้ได้ฌาน ๔ อันมีในจิตยิ่งซึ่งเป็นเครื่องอยู่เป็นสุขในปัจจุบัน ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยาก ได้โดยไม่ลำบาก และทำให้แจ้งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติ อันไม่มีอาสวะ เพราะอาสวะสิ้นไป ด้วยปัญญาอันยิ่งเอง เข้าถึงอยู่ในปัจจุบัน แม้ด้วยเหตุเท่านี้ ภิกษุผู้อยู่ในสงฆ์ก็พึงอยู่ผาสุกได้’อานนท์ เรากล่าวว่า ‘ผาสุวิหารธรรมอื่นที่ดีกว่า ประณีตกว่าผาสุวิหารธรรมนี้ ย่อมไม่มี”

อานันทสูตรที่ ๖ จบ