arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · อักโกสกวรรค

๔. พหุภาณีสูตร

เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอักโกสกวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ อักโกสกวรรค พหุภาณีสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๕๖–๓๕๖

หน้า ๓๕๖

๔. พหุภาณีสูตร

ว่าด้วยคุณและโทษของการพูด

{๒๑๔} [๒๑๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้พูดมาก โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) พูดเท็จ (๒) พูดส่อเสียด

(๓) พูดคำหยาบ (๔) พูดเพ้อเจ้อ

(๕) หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้แลมีอยู่ในบุคคลผู้พูดมาก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้พูดพอประมาณ อานิสงส์ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ไม่พูดเท็จ (๒) ไม่พูดส่อเสียด

(๓) ไม่พูดคำหยาบ (๔) ไม่พูดเพ้อเจ้อ

(๕) หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้แล มีอยู่ในบุคคลผู้พูดพอประมาณ”

๕. ปฐมอขันติสูตร

ว่าด้วยโทษของอขันติและคุณของขันติ สูตรที่ ๑

{๒๑๕} [๒๑๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของความไม่อดทนมี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑บุคคลผู้พูดมาก (พหุภาณี) ในที่นี้หมายถึงบุคคลผู้พูดโดยไม่คิดด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๘๙)
  2. ๒บุคคลผู้พูดพอประมาณ (มนฺตภาณี) หมายถึงบุคคลผู้พูดโดยคิดด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๘๙)