arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · วัชชีวรรค

หานิสูตร

เล่ม ๒๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในวัชชีวรรคมี ๔ ฉบับ

๙. ทุติยปริหานิสูตร

ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุแห่งความเสื่อม สูตรที่ ๒

ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุแห่งความเสื่อม สูตรที่ ๒

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ วัชชีวรรค หานิสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๓)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๓ หน้า ๔๔–๔๖

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๗ ประการนี้ ย่อมเป็นไปเพื่อความเสื่อมแก่อุบาสกธรรม ๗ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ละเลยการเยี่ยมเยียนภิกษุ

๒. ทอดทิ้งการฟังสัทธรรม

๓. ไม่ศึกษาในอธิศีล

๔. ไม่มีความเลื่อมใสมากในภิกษุผู้เป็นเถระ ผู้เป็นนวกะ และผู้เป็นมัชฌิมะ

๕. ฟังธรรมอย่างคอยคิดโต้แย้งเพ่งโทษ

๖. แสวงหาผู้รับทักษิณานอกศาสนานี้

๗. ทำอุปการะนอกศาสนาก่อน

ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๗ ประการนี้แล ย่อมเป็นไปเพื่อความเสื่อมแก่อุบาสกภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๗ ประการนี้ ย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่อุบาสกธรรม ๗ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่ละเลยการเยี่ยมเยียนภิกษุ

๒. ไม่ทอดทิ้งการฟังสัทธรรม

๓. ศึกษาในอธิศีล

๔. มีความเลื่อมใสมากในภิกษุผู้เป็นเถระ ผู้เป็นนวกะ และผู้เป็นมัชฌิมะ

๕. ฟังธรรมอย่างไม่คอยคิดโต้แย้งเพ่งโทษ

๖. ไม่แสวงหาผู้รับทักษิณานอกศาสนานี้

๗. ทำอุปการะในศาสนานี้ก่อน

ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๗ ประการนี้แล ย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่อุบาสกพระผู้มีพระภาคผู้สุคตศาสดาได้ตรัสเวยยากรณภาษิตนี้แล้ว จึงได้ตรัสคาถา ประพันธ์ต่อไปอีกว่าอุบาสกใดละเลยการเยี่ยมเยียนภิกษุผู้อบรมตน

ทอดทิ้งการฟังอริยธรรม ไม่ศึกษาในอธิศีล

ไม่มีความเลื่อมใสยิ่งขึ้นในภิกษุทั้งหลาย

ปรารถนาฟังสัทธรรมอย่างคอยคิดโต้แย้ง

แสวงหาผู้รับทักษิณานอกศาสนานี้

และทำอุปการะนอกศาสนาก่อน

อุบาสกนั้นผู้เสพธรรม ๗ ประการ

อันเป็นเหตุแห่งความเสื่อมที่เราแสดงดีแล้วนี้แล

ย่อมเสื่อมจากสัทธรรม

ส่วนอุบาสกใดไม่ละเลยการเยี่ยมเยียนภิกษุผู้อบรมตน

ไม่ทอดทิ้งการฟังอริยธรรม ศึกษาในอธิศีล

มีความเลื่อมใสยิ่งขึ้นในภิกษุทั้งหลาย

ปรารถนาฟังสัทธรรมอย่างไม่คอยคิดโต้แย้ง

ไม่แสวงหาผู้รับทักษิณานอกศาสนานี้

และทำอุปการะในศาสนานี้ก่อน

อุบาสกนั้นผู้เสพธรรม ๗ ประการ

อันไม่เป็นเหตุแห่งความเสื่อมที่เราแสดงดีแล้วนี้แล

ย่อมไม่เสื่อมจากสัทธรรม

ทุติยปริหานิสูตรที่ ๙ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑อธิศีล ในที่นี้หมายถึงศีล ๕ และศีล ๑๐ (องฺ.สตฺตก.อ. ๓/๒๙/๑๗๘)
  2. ๒ผู้เป็นเถระ หมายถึงพระผู้มีระดับอายุ คุณธรรม ความรู้ที่นับว่าเป็นพระผู้ใหญ่คือมีพรรษาตั้งแต่ ๑๐ ขึ้น ไปและทรงจำพระปาติโมกข์ได้ ผู้เป็นนวกะ หมายถึงพระใหม่มีระดับอายุ คุณธรรม ความรู้ที่นับว่ายังใหม่มีพรรษาต่ำกว่า ๕ ที่ยังต้อง ถือนิสสัย ผู้เป็นมัชฌิมะ หมายถึงพระระดับกลางมีพรรษาตั้งแต่ครบ ๕ แต่ยังไม่ถึง ๑๐ (เทียบ วิ.อ. ๑/๔๕/๒๕๓)
  3. ๓ทำอุปการะนอกศาสนาก่อน หมายถึงให้เครื่องไทยธรรมแก่เดียรถีย์ก่อนแล้วจึงถวายแก่ภิกษุในภายหลัง (องฺ.สตฺตก.อ. ๓/๒๙/๑๗๘) และดู องฺ.ปญฺจก. (แปล) ๒๒/๑๗๕/๒๙๒