พระอภิธรรมปิฎก · วรรคที่ ๑๕
สัญญาเวทยิตกถา ที่ ๒
เล่ม ๓๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๒๓–๑๖๒๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๑ ในวรรคที่ ๑๕มี ๔ ฉบับ
๑๕. ปณฺณรสมวคฺค
(๑๕๒) ๘. ทุติยสญฺญาเวทยิตกถา
๘. ทุติยสัญญาเวทยิตกถา (๑๕๒)
ว่าด้วยสัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติ ที่ ๒
พระอภิธรรมปิฎก กถาวัตถุ วรรคที่ ๑๕ สัญญาเวทยิตกถา ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๓๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๘๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๗ หน้า ๔๓๐–๔๓๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๗ หน้า ๗๗๕–๗๗๕
*สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติ โลกิยาติ? อามนฺตา. รูปนฺติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เวทนา ฯเปฯ สญฺญา ฯเปฯ สงฺขารา ฯเปฯ วิญฺญาณนฺติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ กามาวจราติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ รูปาวจราติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ อรูปาวจราติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ
สก. สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติเป็นโลกิยะใช่ไหม
สก. เป็นรูปใช่ไหม
ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
สก. เป็นเวทนา ฯลฯ สัญญา ฯลฯ สังขาร ฯลฯ วิญญาณใช่ไหม
ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
สก. เป็นกามาวจรใช่ไหม
ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
สก. เป็นรูปาวจรใช่ไหม
ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
สก. เป็นอรูปาวจรใช่ไหม
ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
- ๑ปร. หมายถึงภิกษุในนิกายเหตุวาท (อภิ.ปญฺจ.อ. ๗๓๐/๒๘๑)
- ๒เพราะมีความเห็นว่า เนื่องจากสัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติไม่ใช่โลกุตตระ จึงจัดเป็นโลกิยะ ซึ่งต่างกับ ความเห็นของสกวาทีที่เห็นว่า สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติเป็นเพียงความดับแห่งขันธ์ ๔ เท่านั้น จึงไม่เป็น ทั้งโลกิยะและโลกุตตระ(อภิ.ปญฺจ.อ. ๗๓๐-๗๓๑/๒๘๑)
*น วตฺตพฺพํ “สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติ โลกิยา”ติ? อามนฺตา. โลกุตฺตราติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เตน หิ โลกิยาติ. ทุติยสญฺญาเวทยิตกถา นิฏฺฐิตา.
ปร. ท่านไม่ยอมรับว่า “สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติเป็นโลกิยะ” ใช่ไหมสก. ใช่
ปร. เป็นโลกุตตระใช่ไหม
สก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
ปร. ดังนั้น สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติจึงเป็นโลกิยะ
ทุติยสัญญาเวทยิตกถา จบ
จบ สัญญาเวทยิตกถา ที่ ๒