พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน · อุปาทานอุปาทานสัมปยุตตทุกะ
ปฏิจจวาร
เล่ม ๔๓ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๖๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๒ ในอุปาทานอุปาทานสัมปยุตตทุกะมี ๔ ฉบับ
พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน ปัฏฐานปกรณ์ ภาค ๔ อุปาทานอุปาทานสัมปยุตตทุกะ ปฏิจจวาร (ฉบับหลวง เล่ม ๔๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๔๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๘๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๔๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๔๓ หน้า ๓๗๗–๓๗๘
๗๓. อุปาทานอุปาทานสัมปยุตตทุกะ ๑. ปฏิจจวาร
๑. ปัจจยานุโลมะ ๑. วิภังควาร
เหตุปัจจัย
{๔๖๔} [๑๐๑] สภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทานอาศัย สภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทานเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย คือ กามุปาทานอาศัยทิฏฐุปาทานเกิดขึ้น ... (พึงผูกให้เป็นจักรนัย) (๑)สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทานอาศัยสภาวธรรม ที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทานเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย คือ สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลายอาศัยสภาวธรรมที่เป็นอุปาทานทั้งหลายเกิดขึ้น ... (๒)สภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทานทั้งที่สัมปยุต ด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทานอาศัยสภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและสัมปยุตด้วยอุปาทานเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย คือ กามุปาทานและสัมปยุตตขันธ์ ทั้งหลายอาศัยทิฏฐุปาทานเกิดขึ้น ... (พึงผูกให้เป็นจักรนัย) (๓)อาศัยสภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทาน ... (ย่อการ จัดรูปมีข้อแตกต่างกัน เหมือนกับอุปาทานทุกะ มี ๙ วาร ไม่มีรูปวาร แม้ทั้งหมดก็พึงขยายให้พิสดารอย่างนี้ มีเฉพาะนามเท่านั้น)
๗๓. อุปาทานอุปาทานสัมปยุตตทุกะ ๗. ปัญหาวาร
๑. ปัจจยานุโลมะ ๑. วิภังควาร
เหตุปัจจัย
{๔๖๕} [๑๐๒] สภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทานเป็น ปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทานโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งเป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทาน เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตอุปาทานทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย (พึงถามถึงมูลบท) สภาวธรรม ที่เป็นเหตุซึ่งเป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทาน เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย (พึงถามถึงมูลบท) สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งเป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทาน เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ และสภาวธรรมที่เป็นอุปาทานทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย (๓)
[๑๐๓] สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทานเป็น ปัจจัยแก่สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทานโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งสัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทาน เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย (พึงถามถึงมูลบท) สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งสัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทานเป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตอุปาทานทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย (พึงถามถึงมูลบท) สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งสัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทาน เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ และสภาวธรรมที่เป็นอุปาทานทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย (๓)[๑๐๔] สภาวธรรมที่เป็นอุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทาน ทั้งที่สัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็นอุปาทาน เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นอุปาทาน และที่สัมปยุตด้วยอุปาทานโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งเป็น อุปาทานและที่สัมปยุตด้วยอุปาทาน ทั้งที่สัมปยุตด้วยอุปาทานแต่ไม่เป็น
จบ ปฏิจจวาร