พระอภิธรรมปิฎก · ปัฏฐาน
สรณทุกอตีตัตติกะ
เล่ม ๔๔ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๘๗–๑๘๘๘ (ฉบับหลวง)มี ๔ ฉบับ
พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน ปัฏฐานปกรณ์ ภาค ๕ สรณทุกอตีตัตติกะ (ฉบับหลวง เล่ม ๔๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๔๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๙๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๔๔)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๔๔ หน้า ๔๘๓–๔๘๓
๑๐๐. สรณทุกะ ๑๘. อตีตติกะ
๗. ปัญหาวาร ปัจจยจตุกกะ
{๑๘๘๗} [๖๐] สภาวธรรมที่เป็นสรณะ ซึ่งเป็นปัจจุบัน เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นสรณะ ซึ่งเป็นปัจจุบัน โดยเหตุปัจจัย มี ๓ วารสภาวธรรมที่เป็นอรณะ ซึ่งเป็นปัจจุบัน เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรม ที่เป็นอรณะ ซึ่งเป็นปัจจุบัน โดยเหตุปัจจัย (๑) (ย่อ)
{๑๘๘๘} ในเหตุปัจจัย มี ๔ วาร
ในอารัมมณปัจจัย ” ๒ ” …
ในอวิคตปัจจัย ” ๗ ” (ย่อ)
(พึงให้พิสดารเหมือนปัญหาวารในกุสลติกะ)
จบ สรณทุกอตีตติกะ
๑๐๐. สรณทุกะ ๑๙. อตีตารัมมณติกะ
๑. ปฏิจจวาร ปัจจยจตุกกะ
{๑๘๘๙} [๖๑] อาศัยสภาวธรรมที่เป็นสรณะ ซึ่งมีอดีตเป็นอารมณ์ สภาวธรรมที่เป็นสรณะ ซึ่งมีอดีตเป็นอารมณ์ เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย (๑)อาศัยสภาวธรรมที่เป็นอรณะ ซึ่งมีอดีตเป็นอารมณ์ สภาวธรรม ที่เป็นอรณะ ซึ่งมีอดีตเป็นอารมณ์ เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย (๑) (ย่อ)
{๑๘๙๐} ในเหตุปัจจัย มี ๒ วาร
ในอารัมมณปัจจัย ” ๒ ” ...
ในวิปากปัจจัย ” ๑ ” ...
ในอวิคตปัจจัย ” ๒ ” (ย่อ)
(ในสหชาตวารก็ดี ... ในปัญหาวารก็ดี พึงให้พิสดารทุก ๆ ปัจจัย)
จบ สรณทุกอตีตัตติกะ