|๑๓๖.๗๑๕| ๑๖ กินฺนุ อุมฺมตฺตรูโปว มิโค ภนฺโตว ธาวสิ นิสํสยํ ปาปกมฺมํ กินฺนุ สทฺทยเส ตุวนฺติ ฯ |๑๓๖.๗๑๖| อหํ ภนฺเต เปโตมฺหิ ทุคฺคโต ยมโลกิโก ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คโต ฯ |๑๓๖.๗๑๗| สฏฺฐี กูฏสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ สพฺพโส สีเส มยฺหํ นิปตนฺติ เต ภินฺทนฺติ จ มตฺถกนฺติ ฯ |๑๓๖.๗๑๘| กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ กิสฺส กมฺมวิปาเกน เปตโลกํ อิโต คโตติ ฯ |๑๓๖.๗๑๙| สฏฺฐี กูฏสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ สพฺพโส สีเส ตุยฺหํ นิปตนฺติ เต ภินฺทนฺติ จ มตฺถกนฺติ ฯ |๑๓๖.๗๒๐| อถทฺทุสาสึ สมฺพุทฺธํ สุเนตฺตํ ภาวิตินฺทฺริยํ นิสินฺนํ รุกฺขมูลสฺมึ ฌายนฺตํ อกุโตภยํ ฯ |๑๓๖.๗๒๑| สาลิตฺตกปฺปหาเรน ภินฺทิสฺสํ ตสฺส มตฺถกํ ตสฺส กมฺมวิปาเกน อิทํ ทุกฺขํ นิคจฺฉิสฺสํ ฯ |๑๓๖.๗๒๒| สฏฺฐี กูฏสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ สพฺพโส สีเส มยฺหํ นิปตนฺติ เต ภินฺทนฺติ จ มตฺถกนฺติ ฯ |๑๓๖.๗๒๓| ธมฺเมน เต กาปุริส สฏฺฐี กูฏสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ สพฺพโส สีเส ตุยฺหํ นิปตนฺติ เต ภินฺทนฺติ จ มตฺถกนฺติ ฯ สฏฺฐิกูฏสหสฺสเปตวตฺถุ โสฬสมํ ฯ ตสฺสุทฺทานํ อมฺพสกฺขโร เสริสฺสโก จ ปิงฺคโล เรวตี อุจฺฉุขาทโก เทฺว กุมารา เทฺว คูถโภชนา ปาฏลิโปกฺขรณี จ อกฺขโต โภคสํหรา เสฏฺฐิปุตฺตา สฏฺฐิกูฏสหสฺสานิ วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ ฯ มหาวคฺโค จตุตฺโถ ฯ เปตวตฺถุ สมตฺตํ ฯ -------------

ทำไมหนอ ท่านจึงวิ่งพล่านไปเหมือนคนบ้า เหมือนเนื้อผู้ระแวงภัย ท่านมาร้องอื้ออึงไปทำไม ท่านคงทำบาปกรรมไว้เป็นแน่? เปรตนั้นตอบว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นเปรตเสวยทุกข์ เกิดในยมโลก เพราะทำ บาปกรรมไว้ จึงไปจากมนุษย์สู่เปตโลก ค้อนเหล็ก ๖ หมื่น ครบ บริบูรณ์โดยประการทั้งปวง ตกใส่ศีรษะและต่อยกระหม่อมของข้าพเจ้า. พระเถระถามว่า ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ หรือ เพราะผลแห่งกรรมอะไร ท่านจึงไปจากมนุษยโลกสู่เปตโลก อนึ่ง ค้อนเหล็ก ๖ หมื่น ครบ บริบูรณ์โดยประการทั้งปวง ตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของท่าน เพราะ ผลแห่งกรรมอะไร? เปรตนั้นตอบว่า ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่ง นามว่า สุเนตตะ มีอินทรีย์อันอบรมแล้ว ผู้หาภัยแต่ที่ไหนมิได้ นั่งเข้าฌานอยู่ที่โคนต้นไม้ ข้าพเจ้าได้ต่อยศีรษะของท่านแตกด้วยการดีดก้อนกรวด เพราะผลแห่ง กรรมนั้น ข้าพเจ้าจึงได้ประสบทุกข์เช่นนี้ ค้อนเหล็ก ๖ หมื่น ครบ บริบูรณ์ โดยประการทั้งปวง จึงตกลงใส่ศีรษะของข้าพเจ้า และต่อย ศีรษะของข้าพเจ้า. พระเถระกล่าวว่า แน่ะบุรุษชั่ว ค้อนเหล็ก ๖ หมื่น ครบบริบูรณ์ โดยประการทั้งปวง ตกลงใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของท่าน เพราะเหตุอันสมควรแก่ท่านแล้ว. จบ สัฏฐีกูฏสหัสสเปตวัตถุที่ ๑๖. ----------------------------------------------------- รวมเรื่องที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. อัมพสักขรเปตวัตถุ ๒. เสริสสกเปตวัตถุ ๓. นันทิกาเปตวัตถุ ๔. เรวดีเปตวัตถุ ๕. อุจฉุเปตวัตถุ ๖. กุมารเปตวัตถุ ๗. ราชปุตตเปตวัตถุ ๘. คูถขาทิกเปตวัตถุที่ ๑ ๙. คูถขาทิกเปตวัตถุที่ ๒ ๑๐. คณเปตวัตถุ ๑๑. ปาฏลิปุตตเปตวัตถุ ๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ ๑๓. อักขรุกขเปตวัตถุ ๑๔. โภคสังหรเปตวัตถุ ๑๕. เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ ๑๖. สัฏฐีกูฏสหัสสเปตวัตถุจบ มหาวรรคที่ ๔. เปตวัตถุจบบริบูรณ์ -----------------------------------------------------

พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าเกิดเป็นเปรตในยมโลก ได้รับความลำบาก เพราะทำบาปกรรมไว้ จึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

ค้อนเหล็กจำนวน ๖๐,๐๐๐ ลูก ตกมาตีกระหม่อมศีรษะของข้าพเจ้า (พระเถระถามว่า)

ท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ เพราะผลกรรมอะไรท่านจึงต้องได้รับทุกข์เช่นนี้

อนึ่ง ค้อนเหล็กจำนวน ๖๐,๐๐๐ ลูก ตกมาตีกระหม่อมศีรษะของท่าน เพราะผลกรรมอะไร (เปรตนั้นตอบว่า)

ครั้งนั้นข้าพเจ้าได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งนามว่าสุเนตร อบรมอินทรีย์แล้ว ผู้ไม่เกิดความกลัวแต่ที่ไหน นั่งเข้าฌานอยู่ที่โคนต้นไม้

ข้าพเจ้าได้ดีดก้อนกรวด ทำลายกระหม่อมของท่าน เพราะผลกรรมนั้น ข้าพเจ้าจึงต้องได้รับทุกข์เช่นนี้

ค้อนเหล็กจำนวน ๖๐,๐๐๐ ลูก ตกมาตีกระหม่อมศีรษะของข้าพเจ้า (พระเถระกล่าวว่า)