|๓๑๒.๒๓๔| ๖ เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ ขุชฺชโสภิโต ฯ |๓๑๒.๒๓๕| เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ มาลุเตริโต ฯ |๓๑๒.๒๓๖| สุยุทฺเธน สุยิฏฺเฐน สงฺคามวิชเยน จ พฺรหฺมจริยานุจิณฺเณน เอวายํ สุขเมธตีติ ฯ ขุชฺชโสภิโต เถโร ฯ

สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมอันวิจิตร เป็นพหูสูต มีปกติอยู่ใน เมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะซึ่งยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ เป็นสมณะผู้หนึ่ง ในจำนวนสมณะเหล่านั้น สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมวิจิตร เป็น พหูสูต มีปกติอยู่ในเมืองปาฏลีบุตร ท่านผู้มาด้วยกำลังฤทธิ์ดังลมพัด ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ ก็เป็นสมณะผู้หนึ่งในจำนวนสมณะเหล่านั้น ขุชช- โสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยการประกอบดี การบูชาดี การชนะ สงคราม และการประพฤติพรหมจรรย์เนืองๆ.

สมณะทั้งหลายเหล่าใด กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นรูปหนึ่ง ในภิกษุเหล่านั้น ผู้ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำ (เทวดา เมื่อจะประกาศเรื่องที่พระเถระมาให้สงฆ์ทราบ จึงได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า)

สมณะทั้งหลายเหล่าใด กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นภิกษุรูปหนึ่ง ในภิกษุเหล่านั้น มายืนอยู่ที่ประตูถ้ำได้ ดุจลมพัดมา (พระเถระพยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถานี้ว่า)

ขุชชโสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยอาการเหล่านี้ คือ ด้วยการรบดี การบูชาดี การชนะสงคราม และการประพฤติพรหมจรรย์ประจำ