|๓๓๑.๒๙๙| ๙ ชาตรูเปน สญฺฉนฺนา ทาสีคณปุรกฺขตา องฺเกน ปุตฺตมาทาย ภริยา มํ อุปาคมิ ฯ |๓๓๑.๓๐๐| ตญฺจ ทิสฺวาน อายนฺตึ สกปุตฺตสฺส มาตรํ อลงฺกตํ สุวสนํ มจฺจุปาสํว โอฑฺฑิตํ ฯ |๓๓๑.๓๐๑| ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ อาทีนโว ปาตุรหุ นิพฺพิทา สมติฏฺฐถ ฯ |๓๓๑.๓๐๒| ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ จนฺทโน เถโร ฯ

ภรรยาผู้ปกคลุมด้วยเครื่องประดับล้วนแต่เป็นทอง ห้อมล้อมด้วยหมู่ ทาสี อุ้มบุตรเข้ามาหาเรา ก็เวลาที่เราเห็นภรรยาผู้เป็นมารดาของบุตร ของเรานั้นตบแต่งร่างกาย นุ่งห่มผ้าใหม่เดินมา เป็นดุจบ่วงมัจจุราชดัก ไว้ ความทำไว้ในใจโดยอุบายอันแยบคาย ก็เกิดขึ้นแก่เรา โทษแห่ง สังขารทั้งหลายก็เกิดปรากฏแก่เรา ความเบื่อหน่ายก็ตั้งมั่น ลำดับนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้วจากกิเลส ขอท่านจงดูความที่แห่งธรรมเป็นธรรม ดีเลิศ วิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้ว เราได้ทำกิจพระพุทธศาสนาเสร็จแล้ว.

ภรรยาแต่งตัวด้วยเครื่องประดับล้วนแต่เป็นทองคำ มีหมู่สาวใช้ห้อมล้อม ได้อุ้มลูกมาหาเรา

แต่(เรา)พอเห็นนางผู้เป็นมารดาแห่งบุตรของเรา ได้ตกแต่งร่างกายนุ่งผ้าสวยงาม กำลังมา เหมือนบ่วงมัจจุราชที่วางดักไว้

จากนั้น โยนิโสมนสิการจึงเกิดขึ้นแก่เรา โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน