|๓๓๓.๓๐๗| ๑๑ ยทา พลากา สุจิปณฺฑรจฺฉทา กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา ปเลหิติ อาลยมาลเยสินี ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ ฯ |๓๓๓.๓๐๘| ยทา พลากา สุวิสุทฺธปณฺฑรา กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา ปริเยสติ เลณมเลณทสฺสินี ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ ฯ |๓๓๓.๓๐๙| กนฺนุ ตตฺถ น รเมนฺติ ชมฺพุโย อุภโต ตหึ โสเภนฺติ อาปคากูลํ มหาเลณสฺส ปจฺฉโต ฯ |๓๓๓.๓๑๐| ตามตมทสงฺฆสุปฺปหีนา เภกา มนฺทวตี ปนาทยนฺติ ฯ นาชฺช คิรินทีหิ วิปฺปวาสสมโย เขมา อชกรณี สิวา สุรมฺมาติ ฯ สปฺปโก เถโร ฯ

เมื่อใด นกยางทั้งหลายมีขนอันขาวสะอาด ถูกความกลัวต่อเมฆคุกคาม แล้ว ปรารถนาจะหลบซ่อนอยู่ในรัง บินเข้าไปสู่รัง เมื่อนั้น แม่น้ำ อชกรณีย่อมยังเราให้ยินดี เมื่อใดนกยางมีขนขาวสะอาดดี ถูกความ กลัวต่อเมฆดำคุกคามแล้ว ไม่เห็นที่หลบลี้ จึงแสวงหาที่หลบลี้ เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณีย่อมยังเราให้ยินดี ต้นหว้าทั้งหลายทั้งสองข้าง แห่งแม่น้ำอชกรณี ทำฝั่งแม่น้ำข้างหลังแห่งถ้ำใหญ่ของเราให้งาม จะไม่ ยังสัตว์อะไรให้ยินดีในที่นั้นได้เล่า กบทั้งหลายมีปัญญาน้อย พ้นดีแล้ว จากหมู่แห่งงูมีพิษและงูไม่มีพิษ พากันร้องด้วยเสียงอันไพเราะ วันนี้เป็น สมัยที่อยู่ปราศจากภูเขาและแม่น้ำก็หามิได้ แม่น้ำอชกรณีนี้เป็นแม่น้ำ ปลอดภัย เป็นแม่น้ำเกษมสำราญรื่นรมย์ดี.

เมื่อใด นางนกยางมีขนขาวสะอาด ถูกความกลัวต่อเมฆดำ(ฝนฟ้าคะนอง)คุกคาม ปรารถนาจะกลับรัง จะบินเข้าสู่รัง เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณี ย่อมทำเราให้รื่นรมย์

เมื่อใด นางนกยางมีขนขาวสะอาด ถูกความกลัวต่อเมฆดำคุกคาม ไม่เห็นที่เร้นที่หลบภัย ย่อมเสาะหาที่เร้นที่หลบภัย เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณี ย่อมทำเราให้รื่นรมย์

ต้นหว้าทั้งหลาย ณ ที่นั้นๆ ทั้งสองฟากฝั่ง ทำฝั่งแม่น้ำข้างหลังถ้ำใหญ่ให้งดงาม จะทำสัตว์อะไร ไม่ให้ยินดีได้ในที่นั้นเล่า

กบทั้งหลายมีผู้เสียงเบา หลบหนีฝูงงูพิษได้อย่างปลอดภัย พากันส่งเสียงร้องอย่างไพเราะ วันนี้เป็นสมัยที่อยู่ปราศจากภูเขาและแม่น้ำก็หาไม่ แม่น้ำอชกรณีเป็นแม่น้ำที่ปลอดภัย สวยงาม น่ารื่นรมย์ดี