|๗๑.๘๑๙| ๗ อุจฺจมิทํ มณิถูณํ วิมานํ ... เป ... วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ |๗๑.๘๒๐| โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต ... เป ... ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ |๗๑.๘๒๑| อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูโต อโหสึ ยวปาลโก อทฺทสํ วิรชํ ภิกฺขุํ วิปฺปสนฺนมนาวิลํ |๗๑.๘๒๒| ตสฺส อทาสหํ ภาคํ ปสนฺโน สเกหิ ปาณิหิ กุมฺมาสปิณฺฑํ ทตฺวาน โมทามิ นนฺทเน วเน |๗๑.๘๒๓| เตน เมตาทิโส วณฺโณ ... เป ... วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ ยวปาลกวิมานํ สตฺตมํ ฯ

วิมานแก้วมณีของท่านนี้ ฯลฯ และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้ เพราะบุญอะไร? เทพบุตรนั้น อันพระมหาโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีความปลาบปลื้มใจ จึงพยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า ข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ใน หมู่มนุษยโลก เป็นคนเฝ้าข้าวได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสธุลี มีอินทรีย์ ผ่องใส ไม่ขุ่นมัว มีความเลื่อมใสได้แบ่งขนมกุมมาสถวายท่านด้วยมือ ของตน ครั้นแล้วจึงบันเทิงใจอยู่ในสวนนันทวัน ข้าพเจ้ามีวรรณะงาม เช่นนี้ เพราะบุญนั้น ฯลฯ และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น. จบ ยวปาลกวิมานที่ ๗

เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ เป็นคนเฝ้านาข้าวเหนียว ได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสประดุจดังธุลี มีใจผ่องใสไม่มัวหมอง

เลื่อมใสแล้ว จึงได้แบ่งขนมสดถวายท่านด้วยมือทั้งสองของตน ครั้นแล้วจึงบันเทิงอยู่ในสวนนันทวัน [๑๐๙๒-๑๐๙๓] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้ ยวปาลกวิมานที่ ๗ จบ