ตญฺจ อปฺปญฺจ อุจฺฉิฏฺฐํ ตญฺจ กิจฺเฉน โน อทา โสหํ พฺราหฺมณชาติโก ยํ ภุตฺตํ ตมฺปิ อุคฺคตํ ฯ

อาหารที่เราบริโภค น้อยด้วย เป็นเดนด้วย อนึ่ง เขาให้แก่เราโดย ยากเย็นเต็มที เราเป็นชาติพราหมณ์บริสุทธิ์ เพราะเหตุนั้น อาหารที่ เราบริโภคเข้าไปแล้วจึงกลับออกมาอีก.

อาหารที่เราบริโภคแล้วนั้นเป็นของน้อยด้วย เป็นเดนด้วย และเขาได้ให้อาหารนั้นแก่เราโดยยากแสนยากด้วย เรานั้นเกิดเป็นพราหมณ์ เพราะเหตุนั้น อาหารที่เราบริโภคเข้าไปแล้วจึงได้อาเจียนออกมา (พระศาสดาทรงแสดงเรื่องอดีตนี้แล้ว ตรัสเตือนภิกษุทั้งหลายว่า)

เอวํ ธมฺมํ นิรงฺกตฺวา โย อธมฺเมน ชีวติ สตธมฺโมว ลาเภน ลทฺเธนาปิ น นนฺทตีติ ฯ สตธมฺมชาตกํ นวมํ ฯ ---------

ภิกษุใด ละทิ้งธรรมเสีย หาเลี้ยงชีพโดยไม่ชอบธรรม ภิกษุนั้น ก็ย่อม ไม่เพลินด้วยลาภ แม้ที่ได้มาแล้ว เปรียบเหมือนสตธรรมมาณพ ฉะนั้น. จบ สตธรรมชาดกที่ ๙.

ผู้ใดละทิ้งธรรม มีชีวิตอยู่โดยอธรรม ผู้นั้นย่อมไม่เพลิดเพลินยินดีลาภแม้ที่ตนได้มาแล้ว เหมือนสตธรรมพราหมณ์ สตธัมมชาดกที่ ๙ จบ