กามํ ยหึ อิจฺฉสิ เตน คจฺฉ วิทฺโธสิ มมฺมมฺหิ วิกณฺณเกน หโตสิ ภตฺเตน สวาทิเตน โลโลว มจฺเฉ อนุพนฺธมาโน ฯ

เจ้าปรารถนาในที่ใด ก็จงไปในที่นั้นเถิด เจ้าเป็นผู้ถูกชะนักของเราแทง แล้ว เจ้าเป็นผู้โลภด้วยอาหารแท้ เมื่อติดตามปลาทั้งหลายมาก็ถูกอาหาร มีเสียงกลองกำจัดเสียแล้ว.

เจ้าจงไปในสถานที่ที่เจ้าปรารถนาเถิด เจ้าถูกชนักแทงในที่อันสำคัญ อนึ่ง เจ้าเบื่อๆ อยากๆ ในอาหาร เฝ้าติดตามฝูงปลาอยู่ ถูกอาหารเคล้าเสียงกลองขจัดเสียแล้ว (พระศาสดาครั้นทรงแสดงชาดกนี้แล้ว จึงตรัสว่า)

เอวมฺปิ โลกามิสโมปตนฺโต วิหญฺญติ จิตฺตวสานุวตฺตี โส หญฺญติ ญาติสขาน มชฺเฌ มจฺฉานุโค โสริว สุํสุมาโรติ ฯ วิกณฺณกชาตกํ ตติยํ ฯ ---------

บุคคลเห็นแก่โลกามิสแม้อย่างนี้ ชอบประพฤติตามอำนาจของจิต ย่อม เดือดร้อน เขาย่อมเดือดร้อนอยู่ในท่ามกลางหมู่ญาติและสหาย ดุจจระเข้ ตัวติดตามปลาไปถูกแทง ฉะนั้น. จบ วิกัณณกชาดกที่ ๓.