สตฺตตนฺตึ สุมธุรํ รามเณยฺยํ อวาจยึ โส มํ รงฺคมฺหิ อเวฺหติ สรณํ เม โหหิ โกสิย ฯ

ข้าพระองค์ได้สอนให้ศิษย์ชื่อมุสิละเรียนวิชาดีดพิณ ๗ สาย มีเสียง ไพเราะจับใจคนฟัง เขากลับมาขันดีดพิณสู้ข้าพระองค์ ณ ท่ามกลาง สนาม ข้าแต่ท้าวโกสีย์ ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์เถิด.

ข้าพระองค์ได้สอนศิษย์ให้เรียนการดีดพิณ ๗ สาย มีเสียงอันไพเราะ น่าจับจิตจับใจ เขากลับมาท้าทายข้าพระองค์แข่งขันดีดพิณสู้กันบนเวที ท้าวโกสีย์ ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์เถิด (ท้าวสักกะสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้ว จึงตรัสว่า)

อหํ ตํ สรณํ สมฺม อหมาจริยปูชโก น ตํ ชยิสฺสติ สิสฺโส สิสฺสมาจริย เชสฺสสีติ ฯ คุตฺติลชาตกํ ตติยํ ฯ ---------

ดูกรสหาย ฉันจะเป็นที่พึ่งของท่าน ฉันเป็นผู้บูชาอาจารย์ ศิษย์จักไม่ ชนะท่าน ท่านจักชนะศิษย์. จบ คุตติลชาดกที่ ๓.

เพื่อนเอ๋ย เราจะเป็นที่พึ่ง เราเป็นคนบูชาอาจารย์ ศิษย์จักชนะท่านไม่ได้ ส่วนท่านจะชนะศิษย์ นะอาจารย์คุตติลชาดกที่ ๓ จบ