เยน มิตฺเตน สํสคฺคา โยคกฺเขโม วิหียติ ปุพฺเพวชฺฌาภวนฺตสฺส รกฺเข อกฺขึว ปณฺฑิโต ฯ

ความเกษมจากโยคะ ย่อมเสื่อมไปเพราะการคบหากับมิตรคนใด บัณฑิต พึงรักษาลาภ ยศ และชีวิตของตน ที่มิตรนั้นครอบงำไว้เสียก่อน ดุจ บุคคลผู้รักษาตาของตนไว้ ฉะนั้น.

เยน มิตฺเตน สํสคฺคา โยคกฺเขโม ปวฑฺฒติ กเรยฺยตฺตสมํ วุตฺตึ สพฺพกิจฺเจสุ ปณฺฑิโต ฯ

ความเกษมจากโยคะ ย่อมเจริญเพราะการคบหากับมิตรคนใด บุรุษ ผู้ฉลาดในกิจทั้งมวล พึงกระทำกิจทุกอย่างของกัลยาณมิตรให้เหมือน ของตน.

เอถ พฺยคฺฆา นิวตฺตโวฺห ปจฺจุเปถ มหาวนํ มา โน วนํ ฉินฺทิ นิพฺยคฺฆํ พฺยคฺฆา มาเหสุ นิพฺพนาติ ฯ พฺยคฺฆชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------

ดูกรราชสีห์และเสือโคร่ง จงมาเถิด เชิญท่านทั้งสองจงกลับเข้าไปยัง ป่าใหญ่ พวกมนุษย์อย่ามาตัดป่าของเราให้ปราศจากราชสีห์และเสือโคร่ง เสียเลย ราชสีห์และเสือโคร่ง อย่าได้เป็นผู้ไร้ป่า. จบ พยัคฆชาดกที่ ๒.