มตมตเมว โรทถ น หิ ตํ โรทถ โย มริสฺสติ สพฺเพว สรีรธาริโน อนุปุพฺเพน ชหนฺติ ชีวิตํ ฯ

ท่านทั้งหลาย ย่อมร้องไห้ถึงแต่คนที่ตายแล้วๆ ทำไมจึงไม่ร้องไห้ถึงคนที่ จักตายบ้างเล่า สัตว์ทุกจำพวกผู้ดำรงสรีระไว้ ย่อมละทิ้งชีวิตไปโดยลำดับ.

พวกท่านร้องไห้ถึงคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น แต่หาได้ร้องไห้ถึงคนที่จักตายไม่ สัตว์ทั้งหลายที่ยังมีร่างกายอยู่ย่อมละชีวิตไปโดยลำดับ

เทวา มนุสฺสา จตุปฺปทา ปกฺขิคณา อุรคา จ โภคิโน ยมฺหิ สรีเร อนิสฺสรา รมมานาว ชหนฺติ ชีวิตํ ฯ

เทวดา มนุษย์ สัตว์จตุบาท หมู่ปักษีชาติ และพวกงู ไม่มีอิสระใน สรีระร่างกายนี้ ถึงจะอภิรมย์อยู่ (ในร่างกาย) นั้น ก็ต้องละทิ้งชีวิตไป ทั้งนั้น.

เทวดา มนุษย์ สัตว์ ๔ เท้า หมู่ปักษี สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์ที่มีร่างกายใหญ่ ไม่เป็นใหญ่ในร่างกายของตน ถึงจะรื่นรมย์อยู่ในร่างกายนั้นก็ย่อมละชีวิตของตนไป

เอวํ จลิตํ อสณฺฐิตํ สุขทุกฺขํ มนุเชสุ อเปกฺขิยํ กนฺทิตํ รุณตํ นิรตฺถกํ กึ โว โสกคณาภิกีรเร ฯ

สุขและทุกข์ที่เพ่งเล็งกันอยู่ในหมู่มนุษย์ เป็นของแปรผัน ไม่มั่นคง อยู่อย่างนี้ การคร่ำครวญ การร่ำไห้ ไม่เป็นประโยชน์เลย เพราะเหตุไร กองโศกจึงท่วมทับท่านได้?

สุขและทุกข์ที่เพ่งเล็งกันอยู่ในหมู่มนุษย์ มีความแปรผันไม่ยั่งยืนอย่างนี้ ความร่ำไห้คร่ำครวญเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ ทำไมท่านจึงยังเศร้าโศกอยู่เล่า

ธุตฺตา โสณฺฑา จ อกตา พาลา สูรา อโยคิโน ธีรํ มญฺญนฺติ พาโลติ เย ธมฺมสฺส อโกวิทาติ ฯ มตโรทนชาตกํ สตฺตมํ ฯ ---------

พวกนักเลง และพวกคอเหล้า ผู้ไม่ทำความเจริญ เป็นพาล ห้าวหาญ ไม่มีความขยันหมั่นเพียร ไม่ฉลาดในธรรม ย่อมสำคัญบัณฑิตว่า เป็นพาลไป. จบ มตโรทนชาดกที่ ๗.

นักเลงก็ดี นักดื่มก็ดี คนไม่ได้รับการศึกษาก็ดี คนโง่ก็ดี คนมุทะลุก็ดี คนไม่มีความเพียรก็ดี คนไม่ฉลาดในธรรมก็ดี ย่อมเข้าใจนักปราชญ์ว่าเป็นคนโง่มตโรทนชาดกที่ ๗ จบ