อวสิมฺห ตวาคาเร นิจฺจํ สกฺกตปูชิตา ตฺวเมวทานิมกริ หนฺท ราช วชามหํ ฯ

หม่อมฉันได้อาศัย อยู่ในพระราชนิเวศของพระองค์ พระองค์ทรงอุปถัมภ์ บำรุงมาเป็นอย่างดีมิได้ขาด มาบัดนี้ พระองค์ผู้เดียวได้ก่อเหตุขึ้น ข้าแต่ พระราชา มิฉะนั้น หม่อมฉันจะขอทูลลาไปป่าหิมพานต์.

โย เว กเต ปฏิกเต กิพฺพิเส ปฏิกิพฺพิเส เอวนฺตํ สมฺมติ เวรํ วส กุนฺตินิ มา คมา ฯ

ผู้ใดแล เมื่อคนอื่นทำกรรมอันชั่วร้ายให้แก่ตนแล้ว และตนก็ได้ทำตอบ แทนแล้ว ย่อมรู้สึกได้ว่า เราได้ทำตอบแก่เขาแล้ว เวรของผู้นั้น ย่อม สงบไปด้วยอาการเพียงเท่านี้ ดูกรนางนกกระเรียน ท่านจงอยู่ก่อนเถิด อย่าเพิ่งไปเลย.

น กตสฺส จ กตฺตา จ มิตฺติ สนฺธิยเต ปุน หทยํ นานุชานาติ คจฺฉญฺเญว รเถสภ ฯ

มิตรภาพของผู้ที่ถูกทำร้ายกับผู้ที่ทำร้าย ย่อมเชื่อมกันไม่ติดอีก ใจของ หม่อมฉันไม่ยอมให้อยู่ ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ เพราะเหตุนั้น หม่อมฉันขอทูลลาไป.

กตสฺส เจว กตฺตา จ มิตฺติ สนฺธิยเต ปุน ธีรานํ โน จ พาลานํ วส กุนฺตินิ มา คมาติ ฯ กุนฺตินีชาตกํ ตติยํ ฯ ---------

มิตรภาพของผู้ที่ถูกทำร้ายกับผู้ที่ทำร้าย ย่อมกลับเชื่อมติดกันได้อีก เฉพาะพวกบัณฑิตด้วยกัน ย่อมเชื่อมกันไม่ติดอีก เฉพาะพวกชนพาล ดูกรนางนกกระเรียน ท่านจงอยู่ก่อนเถิด อย่าเพิ่งไปเลย. จบ กุนตินีชาดกที่ ๓.