|๑๓๕.๑๗| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา ปุปฺผภกฺโข จหํ อาสึ ปุปฺผานํ วสโน อหํ ฯ |๑๓๕.๑๘| อตฺถทสฺสี ตุ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ ปวนคฺเคน นิยฺยาสิ หํสราชาว อมฺพเร ฯ |๑๓๕.๑๙| นโม เต ปุริสาชญฺญ จิตฺตํ เต สุวิโสธิตํ ปสนฺนมุขวณฺโณสิ วิปฺปสนฺนมุขินฺทฺริโย ฯ |๑๓๕.๒๐| โอโรหิตฺวาน อากาสา ภูริปญฺโญ สุเมธโส สงฺฆาฏึ ปตฺถริตฺวาน ปลฺลงฺเกน อุปาวิสิ ฯ |๑๓๕.๒๑| วิลินํ จนฺทนาทาย อคมาสึ ชินนฺติเก ปสนฺนจิตฺโต สุมโน พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ |๑๓๕.๒๒| อภิวาเทตฺวาน สมฺพุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข ฯ |๑๓๕.๒๓| อฏฺฐารเส กปฺปสเต จนฺทนํ ยํ อปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๑๓๕.๒๔| จตุทฺทเส กปฺปสเต อิโต อาสึสุ เต ตโย โรหิณี นาม นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๓๕.๒๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา จนฺทนปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ จนฺทนปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ อฏฺฐมํ ภาณวารํ ฯ

เวลานั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา และเรามีดอกไม้เป็นภักษา เป็นผู้กินดอกไม้ ก็พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสี เชษฐบุรุษของ โลก ประเสริฐกว่านรชนเสด็จเหาะไปบนยอดป่า ดังพระยาหงส์ในอัมพร (เรากล่าวว่า) ขอความนอบน้อมจงมี แด่พระองค์บุรุษอาชาไนย จิตของ พระองค์บริสุทธิ์ดี พระองค์มีสีพระพักตร์ผ่องใส พระผู้มีพระภาคผู้มีพระ ปัญญาดังแผ่นดิน มีเมธาดี เสด็จลงจากอากาศทรงปูลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว ประทับนั่งโดยบัลลังก์ (ขัดสมาธิ) เราถือเอาแก่นจันทน์หอมไปในสำนัก พระชินเจ้า เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ได้บูชาแด่พระพุทธเจ้าถวาย บังคมพระสัมพุทธเจ้าเชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ยังความ ปราโมทย์ให้เกิดแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร ในกัลปที่ ๑,๘๐๐ แต่ กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยแก่นจันทน์ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่ รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ใน ๑,๔๐๐ กัลป แต่กัลปนี้ ได้มี พระเจ้าจักรพรรดิ ๓ พระองค์ มีพระนามชื่อว่าโรหินี มีพลมาก คุณวิเศษ เหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้ง ชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระจันทนปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ จันทนปูชกเถราปทาน. จบ ภาณวารที่ ๘.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นกินนร อาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา มีดอกไม้เป็นภักษา นุ่งห่มดอกไม้

(ข้าพเจ้ากราบทูลว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ข้าพระองค์ขอนอบน้อมพระองค์ จิตพระองค์บริสุทธิ์ดี พระองค์มีสีพระพักตร์ผ่องใส มีพระทัยผ่องแผ้ว

พระผู้มีพระภาค ผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน มีปัญญาดี เสด็จลงจากอากาศ ทรงปูลาดผ้าสังฆาฏิแล้ว ประทับนั่งขัดสมาธิ

ข้าพเจ้าถือแก่นจันทน์หอมอย่างละเอียด ได้ไปยังสำนักพระชินเจ้า ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้บูชาพระพุทธเจ้า

ข้าพเจ้าถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ทำความปราโมทย์ให้เกิดขึ้นแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

ในกัปที่ ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ใช้แก่นจันทน์บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๑๑๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ ชาติ พระนามว่าโรหิณี มีพลานุภาพมาก