|๒๐.๙๖| ปทุมุตฺตรสฺส ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน วรนาโค มยา ทินฺโน อีสาทนฺโต อุรุฬฺหโว ฯ |๒๐.๙๗| เสตจฺฉตฺโตปเสธิโต สาถพฺพโณ สหตฺถิโป อคฺฆาเปตฺวาน ตํ สพฺพํ สงฺฆารามํ อการยึ ฯ |๒๐.๙๘| จตุปญฺญาสสหสฺสานิ ปาสาเท การยึ อหํ มโหฆทานํ กริตฺวาน นิยฺยาเทสึ มเหสิโน ฯ |๒๐.๙๙| อนุโมทิ มหาวีโร สยมฺภู อคฺคปุคฺคโล สพฺเพ ชเน หาสยนฺโต เทเสสิ อมตํ ปทํ ฯ |๒๐.๑๐๐| ตํ เม พุทฺโธ วิยากาสิ ชลทุตฺตมนายโก ภิกฺขุสงฺเฆ นิสีทิตฺวา อิมา คาถา อภาสถ ฯ |๒๐.๑๐๑| จตุปญฺญาสสหสฺสานิ ปาสาเท การยิ อยํ กถยิสฺสามิ วิปากํ สุณาถ มม ภาสโต ฯ |๒๐.๑๐๒| อฏฺฐารสสหสฺสานิ กูฏาคารา ภวิสฺสเร พฺยมฺหุตฺตมมฺหิ นิพฺพตฺตา สพฺพโสณฺณมยา จ เต ฯ |๒๐.๑๐๓| ปญฺญาสกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชํ กริสฺสติ อฏฺฐปญฺญาสกฺขตฺตุํ จ จกฺกวตฺติ ภวิสฺสติ ฯ |๒๐.๑๐๔| กปฺปสตสหสฺสมฺหิ โอกฺกากกุลสมฺภโว โคตโม นาม นาเมน สตฺถา โลเก ภวิสฺสติ ฯ |๒๐.๑๐๕| เทวโลกา จวิตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต ผีเต กุเล มหาโภเค นิพฺพตฺติสฺสติ ตาวเท ฯ |๒๐.๑๐๖| โส ปจฺฉา ปพฺพชิตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต รฏฺฐปาโลติ นาเมน เหสฺสติ สตฺถุสาวโก ฯ |๒๐.๑๐๗| ปธานํ ปหิตตฺโต โส อุปสนฺโต นิรูปธิ สพฺพาสเว ปริญฺญาย นิพฺพายิสฺสตฺยนาสโว ฯ |๒๐.๑๐๘| อุฏฺฐาย อภินิกฺขมฺม ชหิตฺวา โภคสมฺปทา เขฬปิณฺเฑว โภคมฺหิ เปมํ มยฺหํ น วชฺชติ ฯ |๒๐.๑๐๙| วิริยํ เม ธุรโธรยฺหํ โยคกฺเขมาธิวาหนํ ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน ฯ |๒๐.๑๑๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา รฏฺฐปาโล เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ รฏฺฐปาลตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราได้ถวายช้างตัวประเสริฐ มีงางอนงามควรเป็นราชพาหนะพร้อมทั้งลูก ช้างอันงามมีเครื่องหัตถาลังการ กั้นฉัตรขาวแด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่า ปทุมุตระ เชษฐบุรุษของโลกผู้คงที่ เราซื้อสถานที่นั้นทั้งหมดแล้ว ได้ให้ สร้างอารามถวายแก่สงฆ์ ได้ให้สร้างปราสาทไว้ภายในวิหารนั้น ๕๔,๐๐๐ หลัง ได้ทำทานดังห้วงน้ำใหญ่แล้ว มอบถวายแด่พระพุทธเจ้า พระ สยัมภูมหาวีรเจ้าผู้เป็นอัครบุคคล ทรงอนุโมทนา ทรงยังชนทั้งหมดให้ ร่าเริง ทรงแสดงอมตบท พระพุทธเจ้าผู้เป็นนายกพระนามว่าปทุมุตระ ทรงทำผลบุญที่เราทำแล้วนั้นให้แจ้งชัดแล้ว ประทับนั่ง ณ ท่ามกลางภิกษุ สงฆ์ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า ผู้นี้ได้ให้สร้างปราสาท ๕๔,๐๐๐ หลัง เราจักแสดงวิบากของผู้นี้ ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว กูฏาคารหมื่นแปดพัน จักมีแก่ผู้นี้ และกูฏาคารเหล่านั้นสำเร็จด้วยทองล้วน เกิดในวิมานอัน อุดม ผู้นี้จักเป็นจอมเทวดาเสวยเทวรัชสมบัติ ๕๐ ครั้ง และจักเป็นพระเจ้า จักรพรรดิ ๕๘ ครั้ง ในกัลปที่แสน พระศาสดาพระนามว่าโคดมโดยพระ โคตรซึ่งมีสมภพในวงศ์พระเจ้าโอกกากราช จักเสด็จอุบัติในโลก ผู้นี้อัน กุศลมูลตักเตือนแล้ว จักเคลื่อนจากเทวโลก ไปบังเกิดในสกุลที่เจริญมี โภคสมบัติมาก ภายหลัง เขาอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว จักบวช จักได้ เป็นสาวกของพระศาสดา มีนามว่ารัฐปาละ เขามีตนส่งไปแล้ว เพื่อ ความเพียรสงบระงับ ไม่มีอุปธิ จักกำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้ว ไม่มี อาสวะนิพพาน เราลุกขึ้นแล้ว ละโภคสมบัติออกบวช ความรักในโภค- สมบัติเหมือนก้อนเขฬะไม่มีแก่เรา เรามีความเพียรอันนำธุระไป อันนำ มาซึ่งธรรมเป็นเดนเกษมจากโยคะ เราทรงไว้ซึ่งกายอันมีในที่สุดในศาสนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้า คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล. ทราบว่า ท่านพระรัฐปาลเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ รัฐปาลเถราปทาน. -----------------------------------------------------

ช้างเชือกประเสริฐ มีงางอนงาม ควรเป็นพระราชพาหนะ ข้าพเจ้าถวายแด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่

ช้างนั้น เขากั้นเศวตฉัตรให้งดงาม พร้อมทั้งหมอขมังเวท พร้อมทั้งนายควาญช้าง ข้าพเจ้าให้ตีราคาช้างพร้อมทั้งสิ่งของนั้นทั้งหมดแล้ว ได้ให้สร้างสังฆารามถวาย

ข้าพเจ้าได้ให้สร้างปราสาท ๕๔,๐๐๐ หลัง(ไว้ภายในวัด) ได้บำเพ็ญทานดังห้วงน้ำใหญ่แล้วมอบถวายแด่พระผู้มีพระภาค ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

พระผู้มีพระภาคผู้มีความเพียรมาก ผู้เป็นพระสยัมภู ทรงเป็นบุคคลผู้เลิศ ทรงอนุโมทนา แสดงอมตบทให้ชนทั้งปวงร่าเริงอยู่

พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นผู้นำซึ่งรุ่งเรืองสูงสุด ทรงประกาศผลบุญที่ข้าพเจ้าทำแล้วนั้นให้ปรากฏโดยพิเศษ ประทับนั่งในท่ามกลางหมู่ภิกษุแล้วได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า

ท่านผู้นี้ได้ให้สร้างปราสาท ๕๔,๐๐๐ หลัง เราจักกล่าววิบาก ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าวเถิด

ผู้นี้จักเป็นจอมเทพครองเทวสมบัติ ๕๐ ชาติ และจักเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๘ ชาติ

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) พระศาสดาพระนามว่าโคดม ตามพระโคตร ทรงสมภพในราชสกุลโอกกากราช จักอุบัติขึ้นในโลก

ผู้นี้ถูกกุศลมูลตักเตือนแล้วจักจุติจากเทวโลก ไปบังเกิดในตระกูลที่เจริญ มีโภคสมบัติมาก ในขณะนั้น

ภายหลัง เขาถูกกุศลมูลตักเตือนแล้วจักบวช มีนามว่ารัฏฐบาล เป็นสาวกของพระศาสดา

เขามีจิตเด็ดเดี่ยวเพื่อบำเพ็ญเพียร เป็นผู้สงบระงับ ไม่มีอุปธิ กำหนดรู้อาสวะทั้งปวง เป็นผู้ไม่มีอาสวะแล้วนิพพาน

ข้าพเจ้าลุกขึ้นแล้วสละโภคสมบัติออกบวช ข้าพเจ้าไม่มีความรักในโภคสมบัติ ดุจในก้อนเขฬะ

ข้าพเจ้ามีความเพียรสำหรับนำพาธุระ เป็นความเพียรที่นำมาซึ่งธรรมเป็นแดนเกษมจากโยคะ ข้าพเจ้าทรงร่างกายซึ่งมีในภพสุดท้าย อยู่ในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า