|๓๗๒.๓๕| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา อถทฺทสํ เทวเทวํ จงฺกมนฺตํ นราสภํ ฯ |๓๗๒.๓๖| โอจินิตฺวาน สลฬํ พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ อุปสิงฺฆิ มหาวีโร สลฬํ เทวคนฺธิกํ ฯ |๓๗๒.๓๗| ปฏิคฺคเหตฺวา สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี โลกนายโก อุปสิงฺฆิ มหาวีโร เปกฺขมานสฺส เม ตทา ฯ |๓๗๒.๓๘| ปสนฺนจิตฺโต สุมโน วนฺทิตฺวา ทิปทุตฺตมํ อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน ปุน ปพฺพตมารุหึ ฯ |๓๗๒.๓๙| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๓๗๒.๔๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สลฬปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สลฬปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ อุทฺทานํ มนฺทารวญฺจ กกฺการุ ภิสเกสรปุปฺผิโย องฺโกลโก กทมฺพี จ อุทฺทาลํ เอกจมฺปโก ติมิรํ สลฬญฺเจว คาถา ตาฬีสเมว จ ฯ มนฺทารวปุปฺผิยวคฺโค สตฺตตฺตึโส ฯ -----------

ในกาลนั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ครั้งนั้น เราได้เห็น พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐกว่านระเสด็จจงกรมอยู่ เราได้เลือกเก็บดอกไม้ช้าง น้าวมาถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด พระมหาวีรเจ้าทรงสูดกลิ่นดอก ช้างน้าวมีกลิ่นหอมดังดอกไม้ทิพย์ เมื่อขณะที่เราดูอยู่นั้น พระมหาวีรสัม- พุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เป็นนายกของโลก ทรงรับแล้ว ทรงสูดกลิ่น เรามีจิตเลื่อมใสโสมนัส ถวายบังคมพระองค์ผู้อุดมกว่าสัตว์ ประนมกร อัญชลีแล้ว กลับขึ้นสู่ภูเขาอีก ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระ พุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผล แห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และ อภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสลฬปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สลฬปุปผิยเถราปทาน. ----------------------------------------------------- รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. มันทารวิยปุปผิยเถราปทาน ๒. กักการุปุปผิยเถราปทาน ๓. ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน ๔. เกสรปุปผิยเถราปทาน ๕. อังโกลปุปผิยเถราปทาน ๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน ๗. อุททาลกปุปผิยเถราปทาน ๘. เอกจัมปกปุปผิยเถราปทาน ๙. ติมิรปุปผิยเถราปทาน ๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทานและมีคาถา ๔๐ คาถา. จบ มันทรวปุปผิยวรรคที่ ๓๗. -----------------------------------------------------

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นกินนรอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ขณะนั้น ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ ทรงเป็นผู้องอาจกว่านรชน เสด็จจงกรมอยู่

จึงได้เลือกเก็บดอกช้างน้าวมา ถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด พระมหาวีรเจ้าทรงสูดดมกลิ่นดอกช้างน้าว ซึ่งมีกลิ่นหอมดังดอกไม้ทิพย์

ขณะที่ข้าพเจ้าดูอยู่นั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้มีความเพียรมาก ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ทรงรับแล้ว สูดดมกลิ่น

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ถวายอภิวาทพระองค์ผู้สูงสุดแห่งเทวดาและมนุษย์ ประคองอัญชลีแล้ว กลับขึ้นไปยังภูเขาตามเดิม