|๑๕๓.๒๙| นคเร พนฺธุมติยา กุมฺภทาสี อโหสหํ มม ภาคํ คเหตฺวาน คจฺฉํ อุทกหาริเก ฯ |๑๕๓.๓๐| ปนฺถมฺหิ สมณํ ทิสฺวา สนฺตจิตฺตํ สมาหิตํ ปสนฺนจิตฺตา สุมนา โมทเก ตีณิทาสหํ ฯ |๑๕๓.๓๑| เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ เอกูนตึส กปฺปานิ วินิปาตํ น อคญฺฉหํ ฯ |๑๕๓.๓๒| สมฺปตฺติญฺจ กริตฺวาน สพฺพํ อนุภวึ อหํ โมทเก ตีณิ ทตฺวาน ปตฺตาหํ อจลํ ปทํ ฯ |๑๕๓.๓๓| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ |๑๕๓.๓๔| สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๑๕๓.๓๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โมทกทายิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ โมทกทายิกาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ดิฉันเป็นนางกุมภทาสีอยู่ในพระนครพันธุมดี ดิฉันถือเอาขนมต้ม อันเป็นส่วนของดิฉันไปท่าน้ำ ได้พบสมณะผู้มีจิตสงบ มีใจเป็น สมาธิที่หนทางก็มีจิตเลื่อมใสโสมนัส จึงได้ถวายขนมต้ม ๓ ชิ้น เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันจึง ไม่ได้ไปสู่วินิบาตเลยตลอด ๒๙ กัป ก็ดิฉันทำสมบัติแล้วเสวยสิ้น ทุกอย่าง ดิฉันได้บรรลุอจลบทเพราะถวายขนมต้ม ๓ ชิ้น ดิฉัน เผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว. ทราบว่า ท่านพระโมทกทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ โมทกทายิกาเถริยาปทาน.