อุโปสเถ ยาวติกํ ปาปภิกฺขุ น นิกฺขมิ โมคฺคลฺลาเนน นิวุตฺโถ อจฺฉรํ ชินสาสเน นินฺโนนุปุพฺพสิกฺขา จ ฐิตธมฺโม นติกฺกม กุณปุกฺขิปติ สงฺโฆ สวนฺติโย ชหนฺติ จ สวนฺติ ปรินิพฺพนฺติ เอกรส วิมุตฺติ จ พหุ ธมฺมวินโยปิ ภูตฏฺฐาริยปุคฺคลา สมุทฺทํ อุปมํ กตฺวา ฐาเปสิ สาสเน คุณํ ฯ อุโปสเถ ปาติโมกฺขํ น อเมฺห โกจิ ชานาติ ปฏิกจฺเจว อุชฺฌนฺติ เอโก เทฺว ตีณิ จาตุโร ปญฺจ ฉ สตฺต อฏฺฐานิ นวา จ ทสมานิ จ ฯ สีล อาจาร ทิฏฺฐิ จ อาชีวญฺจตุภาคิเก ฯ ปาราชิกญฺจ สงฺฆาทิ ปาจิตฺติ ปาฏิเทสนิ ทุกฺกฏํ ปญฺจภาเคสุ สีลาจารวิปตฺติ จ อกตาย กตาย จ ฉพฺภาเคสุ ยถาวิธิ ฯ ปาราชิกํ จ สงฺฆาทิ ถุลฺลปาจิตฺติเยน จ ปาฏิเทสนียญฺเจว ทุกฺกฏญฺจ ทุพฺภาสิตํ สีลาจารวิปตฺติ จ อาชีวญฺจ วิปตฺติยา อฏฺฐากตาย กเตน สีลาจารา จ ทิฏฺฐิยา อกตาย กตายาปิ กตากตายเมว จ เอวํ นววิธา วุตฺตา ยถาภูเตน ญายโต ฯ ปาราชิโก วิปฺปกตา ปจฺจกฺขาโต ตเถว จ อุเปติ ปจฺจาทิยติ ปจฺจาทานกถาย จ สีลาจารวิปตฺติ จ ตถา ทิฏฺฐิวิปตฺติยา ทิฏฺฐสุตปริสงฺกิตํ ทสธา ตํ วิชานถ ฯ ภิกฺขุ วิปสฺสติ ภิกฺขุํ อญฺโญ จาโรจยาติ ตํ สุทฺเธ ว ตสฺส อกฺขาติ ปาติโมกฺขํ ฐเปสิ โส ฯ วุฏฺฐาติ อนฺตราเยน ราชา โจรอคฺคูทกํ มนุสฺสามนุสฺสา วาฬ สิรึสปา จ ชีวิตํ พฺรหฺมจารี จ ทสนฺนํ ตสฺมึ อญฺญตเรสุ วา ธมฺมิกาธมฺมิกา เจว ยถามคฺเคน ชานถ ฯ กาลภูตตฺถสญฺหิตํ ลภิสฺสามิ ภวิสฺสติ กายวาจสิกา เมตฺตา พาหุสจฺจูภยานิ ตุ ฯ กาลภูเตน สเณฺหน อตฺถเมตฺเตน โจทเย วิปฺปฏิสารี อธมฺเมน ตเถวาปิ วิโนทเย ฯ ธมฺมโจทจุทิตสฺส วิโนเท วิปฺปฏิสฺสเร ฯ กรุณา หิตานุกมฺปา วุฏฺฐานมฺปิ ปุรกฺขิตา โจทกสฺส ปฏิปตฺติ สมฺพุทฺเธน ปกาสิตา สจฺเจ เจว อกุปฺเป จ จุทิตสฺเสส ธมฺมตาติ ฯ ----------

เรื่องปาปภิกษุในอุโบสถ ถูกไล่ ๓ ครั้ง ไม่ออกไป ถูก พระโมคคัลลานะฉุดออก เรื่องอัศจรรย์ในศาสนาของพระชินะเจ้า ทรงเปรียบเทียบมหาสมุทร คือ อนุปุพพสิกขา เปรียบด้วยมหาสมุทรอันลุ่มลึกโดยลำดับพระสาวกไม่ละเมิดสิกขาบท เปรียบด้วยมหาสมุทรตั้งอยู่ตามปกติไม่ล้นฝั่ง สงฆ์ย่อมขับไล่บุคคลทุศีลออก เปรียบด้วยมหาสมุทรซัดซากศพขึ้นฝั่ง วรรณะ ๔เหล่า บวชเป็นบรรพชิตแล้ว ละนามและโคตรเดิม ดุจแม่น้ำใหญ่ไหลไปสู่มหาสมุทรแล้ว ละนามและโคตรเดิม ภิกษุเป็นอันมากปรินิพพาน เปรียบด้วยน้ำไหลไปเต็มมหาสมุทร พระธรรมวินัยมีวิมุตติรสรสเดียว เปรียบด้วยมหา-*สมุทรมีรสเค็มรสเดียว พระธรรมวินัยมีรัตนะมาก เป็นที่อยู่ของพระอริยบุคคล๘ จำพวก เปรียบด้วยมหาสมุทรเป็นที่อยู่ของหมู่สัตว์ แล้วยังคุณในพระศาสนาให้ดำรงอยู่ เรื่องงดปาติโมกข์ในวันอุโบสถ เรื่องพระฉัพพัคคีย์คิดว่า ใครๆไม่รู้เรา เรื่องภิกษุยกโทษก่อน เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๑ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๒ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๓ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๔ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๕ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๖ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๗ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๘ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๙ เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๑๐ เรื่องงดปาติโมกข์เพราะวิบัติ ๔ อย่าง คือ ศีล อาจาระ ทิฐิ และอาชีวะ เรื่องงดปาติโมกข์ในส่วน ๕ คือ ปาราชิก สังฆาทิเสส ปาจิตตีย์ปาฏิเทสนียะ และทุกกฏ เรื่องงดปาติโมกข์ในส่วน ๖ มีวิธีอย่างนี้ คือ เพราะศีล อาจาระ ทิฐิวิบัติที่ภิกษุมิได้ทำและทำ เรื่องงดปาติโมกข์ในส่วน ๗ คือ ปาราชิก สังฆาทิเสส ถุลลัจจัยปาจิตตีย์ ปาฏิเทสนียะ ทุกกฏ และทุพภาสิต เรื่องงดปาติโมกข์ เพราะศีล อาจาระ ทิฐิ และอาชีววิบัติ ที่ภิกษุมิได้ทำและทำ รวม ๘ อย่าง เรื่องงดปาติโมกข์มี ๙ วิธี คือ เพราะศีล อาจาระ ทิฐิ ที่ภิกษุมิได้ทำและทั้งทำและไม่ทำ พระผู้มีพระภาคตรัสแก่ผู้รู้ตามเป็นจริงอย่างนี้ จงทราบการงดปาติโมกข์ ๑๐ อย่าง คือ ภิกษุต้องอาบัติปาราชิก ๑ กถาปรารภภิกษุผู้ต้องอาบัติปราชิกยังค้างอยู่ ๑ ภิกษุบอกลาสิกขา ๑ กถาปรารภภิกษุผู้บอกลาสิกขายังค้างอยู่ ๑ ภิกษุร่วมสามัคคี ๑ กถาค้านสามัคคี ๑ ค้านสามัคคีที่ค้าง ๑ มีผู้ได้เห็น ได้ยิน และรังเกียจด้วยศีลวิบัติ ๑ ด้วยอาจารวิบัติ ๑ด้วยทิฐิวิบัติ ๑ เรื่องภิกษุเห็นภิกษุเอง ภิกษุอื่นบอกภิกษุนั้น หรือภิกษุผู้ต้องอาบัติปาราชิกนั้น บอกความจริงแก่ภิกษุนั้น ภิกษุนั้นงดปาติโมกข์ เรื่องบริษัทเลิกประชุม เพราะอันตราย ๑๐ อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ พระราชา โจร ไฟ น้ำ มนุษย์ อมนุษย์ สัตว์ร้าย สัตว์เลื้อยคลาน ชีวิตพรหมจรรย์ จงทราบการงดปาติโมกข์ที่เป็นธรรม และไม่เป็นธรรมตามแนวทาง เรื่องโจทโดยกาลอันควร โจทด้วยเรื่องจริง โจทด้วยเรื่องเป็นประโยชน์จักได้ฝักฝ่าย จักมีความทะเลาะเป็นต้น ผู้เป็นโจทก์มีกาย วาจา บริสุทธิ์มีเมตตาจิต เป็นพหูสูต รู้ปาติโมกข์ทั้งสอง เรื่องภิกษุโจทโดยกาลอันควร ด้วยเรื่องจริง ด้วยคำสุภาพ ด้วยเรื่องเป็นประโยชน์ ด้วยเมตตาจิต เรื่องภิกษุเดือดร้อน โดยอธรรม พึงบรรเทาเหมือนอย่างนั้น เรื่องภิกษุผู้โจทก์และถูกโจทเป็นธรรม พึงบรรเทาความเดือดร้อน เรื่องพระสัมพุทธทรงประกาศข้อปฏิบัติสำหรับภิกษุผู้โจทก์ไว้ ๕ อย่าง คือ ความการุญความหวังประโยชน์ ความเอ็นดู ความออกจากอาบัติ ความทำวินัยเป็นเบื้องหน้า เรื่องตั้งอยู่ในความสัตย์และความไม่ขุ่นเคือง นี้เป็นธรรมดาของจำเลยแล ฯ หัวข้อประจำขันธกะ จบ -----------------------------------------------------