๓. พรหมทัตตชาดก

ขอถวายพระพรมหาบพิตร ขึ้นชื่อว่าผู้ขอ ย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ (๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์ เพราะการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นปัญจาละ บัณฑิตทั้งหลายเรียกการขอว่า เป็นการร้องไห้ เรียกการปฏิเสธว่า เป็นการร้องไห้ตอบ

ชาวแคว้นปัญจาละผู้มาประชุมพร้อมเพรียงกัน ขออย่าได้เห็นอาตมภาพร้องไห้หรือเห็นพระองค์ทรงกันแสงตอบเลย เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงปรารถนาสถานที่ลับ (พระราชาตรัสพระราชทานพรแก่ดาบสโพธิสัตว์ว่า)

ท่านพราหมณ์ โยมขอถวายโคแดง ๑,๐๐๐ ตัว พร้อมกับโคจ่าฝูงแก่ท่าน เพราะพระอริยะได้ฟังคาถาอันประกอบด้วยธรรม ของพระคุณเจ้าแล้วจะไม่พึงถวายแก่พระอริยะได้อย่างไรพรหมทัตตชาดกที่ ๓ จบ

ทฺวยํ ยาจนโก ราช พฺรหฺมทตฺต นิคจฺฉติ อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํธมฺมา หิ ยาจนา ฯ

ดูกรมหาบพิตร ผู้ขอย่อมได้ ๒ อย่าง คือ ได้ทรัพย์ หรือไม่ได้ทรัพย์ แท้จริง การขอมีอย่างนี้เป็นธรรมดา.

ยาจนํ โรทนํ อาหุ ปญฺจาลานํ รเถสภ โย ยาจนํ ปจฺจกฺขาติ ตมาหุ ปฏิโรทนํ ฯ

ดูกรมหาบพิตร ผู้เป็นใหญ่ในปัญจาลรัฐ บัณฑิตกล่าวถึงการขอว่า เป็น การร้องไห้ ผู้ใด ปฏิเสธคำขอ บัณฑิตกล่าวคำปฏิเสธของผู้นั้นว่า เป็น การร้องไห้ตอบ.

มํ มาทฺทสํสุ โรทนฺตํ ปญฺจาลา สุสมาคตา ตุวํ วา ปฏิโรทนฺตํ ตสฺมา อิจฺฉามหํ รโห ฯ

ชาวปัญจาลรัฐ ผู้มาประชุมกันแล้ว อย่าได้เห็นอาตมภาพผู้กำลังร้องไห้อยู่ หรืออย่าได้เห็นพระองค์ผู้ทรงกรรแสงตอบอยู่ เพราะเหตุนั้น อาตมภาพ จึงปรารถนาขอเฝ้าในที่ลับ.

ททามิ เต พฺราหฺมณ โรหิณีนํ ควํ สหสฺสํ สห ปุงฺคเวน อริโย หิ อริยสฺส กถํ น ทชฺชา สุตฺวาน คาถา ตว ธมฺมยุตฺตาติ ฯ พฺรหฺมทตฺตชาตกํ ตติยํ ฯ

ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าขอถวายวัวแดงหนึ่งพันพร้อมด้วยวัวจ่าฝูง แก่ท่าน อันอารยชนได้ฟังคาถาอันประกอบด้วยเหตุผลของท่านแล้ว ทำไมจะไม่พึงให้แก่ท่านผู้เป็นอารยชนเล่า. จบ พรหมทัตตชาดกที่ ๓.