วินิจฉัยในสิกขาบทที่ ๔ พึงทราบดังนี้ :-

การต่อยนั่นแหละ ชื่อเภทนกะ. เภทนกะนั้น มีอยู่แก่ปาจิตตีย์นั้น เพราะเหตุนั้น ปาจิตตีย์นั้น จึงชื่อว่า เภทนกะ.

บทว่า อรณิเก ได้แก่ แม่ตะบันไฟและลูกตะบันไฟ.

บทว่า วีเถ แปลว่า ลูกถวิน. คำที่เหลือในสิกขาบทนี้ ตื้นทั้งนั้น.

สิกขาบทนี้มีสมุฏฐาน ๖ เป็นกิริยา โนสัญญาวิโมกข์ อจิตตกะ ปัณณัตติวัชชะ กายกรรม วจีกรรม มีจิต ๓ มีเวทนา ๓ ดังนี้แล.

สูจิฆรสิกขาบทที่ ๔ จบ. ------------------------------------------------------------