นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ อามนฺตา ฯ นตฺถิ อรหนฺตฆาตโกติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ อตฺถิ อรหนฺตฆาตโกติ ฯ อามนฺตา ฯ อตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ อามนฺตา ฯ โย อรหนฺตํ ชีวิตา โวโรเปติ โส สติ ชีวิเต ชีวิตาวเสเส ชีวิตา โวโรเปติ อสติ ชีวิเต ชีวิตาวเสเส ชีวิตา โวโรเปตีติ ฯ สติ ชีวิเต ชีวิตาวเสเส ชีวิตา โวโรเปตีติ ฯ หญฺจิ สติ ชีวิเต ชีวิตาวเสเส ชีวิเต โวโรเปติ โน วต เร วตฺตพฺเพ นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ อสติ ชีวิเต ชีวิตาวเสเส ชีวิตา โวโรเปตีติ ฯ นตฺถิ อรหนฺตฆาตโกติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ

สกวาที พระอรหันต์ไม่มีอกาลมรณะ หรือ? ปรวาที ถูกแล้ว ส. อรหันตฆาตไม่มี หรือ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ ส. อรหันตฆาตมีหรือ? ป. ถูกแล้ว ส. พระอรหันต์มีอกาลมรณะ หรือ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ ส. พระอรหันต์ไม่มีอกาลมรณะ หรือ? ป. ถูกแล้ว ส. ผู้ที่ปลงชีวิตพระอรหันต์นั้น ปลงในเมื่อชีวิต คือ ชีวิตส่วนที่เหลือยังมีอยู่หรือว่า ปลงในเมื่อชีวิตคือชีวิตส่วนที่เหลือไม่มีอยู่ ป. ปลงในเมื่อชีวิตคือชีวิตส่วนที่เหลือยังมีอยู่ ส. หากว่า ปลงในเมื่อชีวิตคือชีวิตส่วนที่เหลือยังมี ก็ต้องไม่กล่าวว่าพระอรหันต์ไม่มีกาลมรณะ ป. ปลงในเมื่อชีวิตคือชีวิตส่วนที่เหลือไม่มีอยู่ ส. อรหันตฆาตไม่มี หรือ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ อามนฺตา ฯ อรหโต กาเย วิสํ น กเมยฺย สตฺถํ น กเมยฺย อคฺคิ น กเมยฺยาติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ นนุ อรหโต กาเย วิสํ กเมยฺย สตฺถํ กเมยฺย อคฺคิ กเมยฺยาติ ฯ อามนฺตา ฯ หญฺจิ อรหโต กาเย วิสํ กเมยฺย สตฺถํ กเมยฺย อคฺคิ กเมยฺย โน วต เร วตฺตพฺเพ นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ

ส. พระอรหันต์ไม่มีอกาลมรณะ หรือ? ป. ถูกแล้ว ส. ยาพิษ ศาตรา ไฟ ไม่พึงเข้าไปในกายของพระอรหันต์ หรือ ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ ส. ยาพิษ ศาตรา ไฟ พึงเข้าไปในกายของพระอรหันต์ได้ มิใช่หรือ? ป. ถูกแล้ว ส. หากว่า ยาพิษ ศาตรา ไฟ พึงเข้าไปในกายของพระอรหันต์ได้ ก็ต้องไม่กล่าวว่า พระอรหันต์ไม่มีอกาลมรณะ

อรหโต กาเย วิสํ น กเมยฺย สตฺถํ น กเมยฺย อคฺคิ น กเมยฺยาติ ฯ อามนฺตา ฯ นตฺถิ อรหนฺตฆาตโกติ ฯ น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ

ส. ยาพิษ ศาตรา ไฟ ไม่พึงเข้าไปในกายทองพระอรหันต์ หรือ? ป. ถูกแล้ว ส. อรหันตฆาตไม่มี หรือ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

อตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ อามนฺตา ฯ นนุ วุตฺตํ ภควตา นาหํ ภิกฺขเว สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเยติ อตฺเถว สุตฺตนฺโตติ ฯ อามนฺตา ฯ เตน หิ นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติ ฯ นตฺถิ อรหโต อกาลมจฺจูติกถา ฯ ------------------

ป. พระอรหันต์มีอกาลมรณะ หรือ? ส. ถูกแล้ว ป. พระผู้มีพระภาคได้ตรัสไว้ว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราไม่กล่าวความที่กรรมอันเป็นไปด้วยสัญเจตนา ที่บุคคลทำแล้ว สะสมแล้วจะสิ้นสุดไป เพราะมิได้เสวยผล แต่กรรมนั้นแล จะให้ผลในทิฏฐธรรม เทียว หรือในภพถัดไป หรือในภพอื่นสืบๆ ไป ดังนี้ เป็นสูตรมี อยู่จริง มิใช่หรือ? ส. ถูกแล้ว ป. ถ้าอย่างนั้น พระอรหันต์ก็ไม่มีอกาลมรณะ น่ะสินัตถิ อรหโต อกาลมัจจูติกถา จบ -----------------------------------------------------

ปร. พระอรหันต์มีอกาลมรณะใช่ไหม สก. ใช่ ปร. พระสูตรที่พระผู้มีพระภาคตรัสไว้ว่า “ภิกษุทั้งหลาย เราจะไม่กล่าวกรรมที่สัตว์มีเจตนาทำไว้ สั่งสมไว้ว่า สิ้นสุด เพราะยังไม่เสวยผล ก็ผลนั้นแล สัตว์ต้องเสวยในอัตภาพนี้ ในอัตภาพถัดไป หรือในอัตภาพต่อๆ ไป” มีอยู่จริงมิใช่หรือ สก. ใช่ ปร. ดังนั้น พระอรหันต์จึงไม่มีอกาลมรณะ นัตถิอรหโตอกาลมัจจูติกถา จบ ๓. สัพพมิทังกัมมโตติกถา (๑๖๘) ว่าด้วยสิ่งทั้งปวงนี้เป็นไปเพราะกรรม