เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย ปาณาติปาตา อปฺปฏิวิรตา ฯ ตํ กิสฺส เหตุ ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้เว้นจากปาณาติบาตมีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่เว้นจากปาณาติบาต มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๑ อทินนาทานสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นอทินนาทานมีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์มีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์มีจำนวนมากกว่าข้อนั้นเพราะเหตุไร ฯลฯ ปาณาติปาตสูตรที่ ๑ จบ ๒. อทินนาทานสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการลักทรัพย์

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย อทินฺนาทานา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากอทินนาทานมีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากอทินนาทาน มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๒ กาเมสุมิจฉาจารสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นกาเมสุมิจฉาจารมีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการลักทรัพย์มีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการลักทรัพย์มีจำนวนมากกว่า ฯลฯ อทินนาทานสูตรที่ ๒ จบ ๓. กาเมสุมิจฉาจารสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกาม

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย กาเมสุ มิจฺฉาจารา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย กาเมสุ มิจฺฉาจารา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นกาเมสุมิจฉาจาร มีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากกาเมสุมิจฉาจาร มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๓ มุสาวาทสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นมุสาวาทมีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกามมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกามมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ กาเมสุมิจฉาจารสูตรที่ ๓ จบ ๔. มุสาวาทสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการพูดเท็จ

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย มุสาวาทา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย มุสาวาทา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากมุสาวาทมีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากมุสาวาท มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๔ เปสุญญสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นคำส่อเสียดมีน้อย

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย ปิสุณาย วาจาย อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากคำส่อเสียด มีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำส่อเสียด มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๕ ผรุสสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นคำหยาบมีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากคำส่อเสียดมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากคำส่อเสียดมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ เปสุญญสูตรที่ ๕ จบ ๖. ผรุสวาจาสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากคำหยาบ

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย ผรุสาย วาจาย อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากคำหยาบมีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำหยาบมีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๖ สัมผัปปลาปสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นการเพ้อเจ้อมีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากคำหยาบมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากคำหยาบมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ ผรุสวาจาสูตรที่ ๖ จบ ๗. สัมผัปปลาปสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อ

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย สมฺผปฺปลาปา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อ มีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อมีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๗ พีชสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นการพรากพืชคามมีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ สัมผัปปลาปสูตรที่ ๗ จบ ๘. พีชคามสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากการพรากพืชคามและภูตคาม

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย พีชคามภูตคามสมารมฺภา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากการพรากพืชคามและภูตคาม มีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการพรากพืชคามและภูตคาม มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๘ วิกาลโภชนสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นบริโภคในเวลาวิกาลมีน้อย

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย วิกาลโภชนา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย วิกาลโภชนา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากการบริโภคอาหาร ในเวลาวิกาล มีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาล มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๙ คันธวิเลปนสูตร ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นเครื่องลูบไล้มีน้อย

“ภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ที่เว้นขาดจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาลมีจำนวนน้อย ส่วนสัตว์ที่ไม่เว้นขาดจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาลมีจำนวนมากกว่า ฯลฯ วิกาลโภชนสูตรที่ ๙ จบ ๑๐. คันธวิเลปนสูตร ว่าด้วยสัตว์ที่เว้นขาดจากของหอมและเครื่องลูบไล้

เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย มาลาคนฺธ- วิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา อปฺปฏิวิรตา ฯ วคฺโค ฯ อุทฺทานํ ปาณํ อทินฺนํ กาเมสุ มุสาวาทญฺจ เปสุญฺญํ ผรุสํ สมฺผปฺปลาปํ พีชํ วิกาเล คนฺธวิเลปนนฺติ ฯ ------------------

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากการทัดทรง ประดับและตกแต่งร่างกายด้วยดอกไม้ ของหอมและเครื่องประเทืองผิว อันเป็นฐานแห่งการแต่งตัวมีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการทัดทรงประดับ และตกแต่งร่างกายด้วยดอกไม้ ของหอม และเครื่องประเทืองผิวอันเป็นฐานแห่งการแต่งตัว มีมากกว่า ฯลฯ. จบ สูตรที่ ๑๐ จบ อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรคที่ ๘ -----------------------------------------------------รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. ปาณาติปาตสูตร ๒. อทินนาทานสูตร ๓. กาเมสุมิจฉาจารสูตร ๔. มุสาวาทสูตร ๕. เปสุญญสูตร ๖. ผรุสสูตร ๗. สัมผัปปลาปสูตร ๘. พีชสูตร ๙. วิกาลโภชนสูตร ๑๐. คันธวิเลปนสูตร. -----------------------------------------------------