|๑๗.๑๕๓| อิทํ วิมานํ รุจิรํ ปภสฺสรํ เวฬุริยตฺถมฺภํ สตตํ สุนิมฺมลํ สุวณฺณรุกฺเขหิ สมนฺตโมตฺถตํ ฐานํ มมํ กมฺมวิปากสมฺภวํ |๑๗.๑๕๔| ตตฺรูปปนฺนา ปุริมจฺฉรา อิมา สตํ สหสฺสานิ สเกน กมฺมุนา ตุวํสิ อชฺฌูปคตา ยสสฺสินี โอภาสยํ ติฏฺฐสิ ปุพฺพเทวตา |๑๗.๑๕๕| สสี อธิคฺคยฺห ยถา วิโรจติ นกฺขตฺตราชาริว ตารกาคณํ ตเถว ตฺวํ อจฺฉราสงฺคณํ อิมํ ททฺทลฺลมานา ยสสา วิโรจสิ |๑๗.๑๕๖| กุโต นุ อาคมฺม อโนมทสฺสเน อุปปนฺนา ตฺวํ ภวนํ มมํ อิทํ พฺรหฺมํว เทวา ติทสา สหินฺทกา สพฺเพ น ตปฺปามเส ทสฺสเนน ตนฺติ ฯ |๑๗.๑๕๗| ยเมตํ สกฺก อนุปุจฺฉเส มมํ กุโต จุตา อิธ อาคตา ตุวํ พาราณสี นาม ปุรตฺถิ กาสินํ ตตฺถ ปุเร อโหสึ เปสการิกา |๑๗.๑๕๘| พุทฺเธ จ ธมฺเม จ ปสนฺนมานสา สงฺเฆ จ เอกนฺตคตา อสํสยา อขณฺฑสิกฺขาปทา อาคตปฺผลา สมฺโพธิธมฺเม นิยตา อนามยาติ |๑๗.๑๕๙| ตนฺตฺยาภินนฺทามเส สฺวาคตญฺจ เต ธมฺเมน จ ตฺวํ ยสสา วิโรจสิ พุทฺเธ จ ธมฺเม จ ปสนฺนมานเส สงฺเฆ จ เอกนฺตคเต อสํสเย อขณฺฑสิกฺขาปเท อาคตปฺผเล สมฺโพธิธมฺเม นิยเต อนามเยติ ฯ เปสการิยวิมานํ สตฺตรสมํ ฯ อุทฺทานํ ปญฺจ ปีฐา ตโย นาวา ปทีปา ติลทกฺขิณา เทฺว ปตี เทฺว สุณิสา อุตฺตรา สิริมา เปสการิกา วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ ฯ อิตฺถีวิมาเน วคฺโค ปฐโม ฯ ทุติโย จิตฺตลตาวคฺโค

นางเปสการีเทพธิดาชมวิมานของตนเองด้วยคาถา กึ่งคาถาความว่า วิมาน หลังนี้เป็นวิมานงามรุ่งเรือง มีเสาล้วนแล้วด้วยแก้วไพฑูรย์ ใหญ่โต สะอาดสะอ้าน ล้อมรอบด้วยต้นไม้ทองคำ วิมานหลังนี้เกิดเพราะผล กรรมของเรา นางเทพอัปสรตั้งแสนเหล่านี้ ซึ่งเกิดประจำในวิมาน ก็เพราะกรรมของเรา สมเด็จอัมรินทราธิราช มีเทวโองการตรัสถามด้วยคาถาสองคาถากึ่งความว่า ท่านเป็นผู้เพรียบพร้อมไปด้วยบริวาร มีรัศมีกายแผ่ซ่านกว่าเทพเจ้าที่เกิด ก่อน พระจันทร์มีรัศมีสุกสะกาวยิ่งกว่าหมู่ดาวนักขัตฤกษ์ ฉันใด ท่าน ก็รุ่งเรืองสุกใสกว่านางเทพอัปสรทั้งหมด โดยเชิงบริวาร ฉันนั้นเหมือน กัน แน่ะนางงามผู้มีพักตร์ควรพิศ ท่านมาจากภพไหน จึงได้มาเกิดที่ภพ ของเรานี้ เทพเจ้าชาวไตรทศรวมหมดทั้งพระอินทร์ พระพรหม ดูเหมือน จะไม่รู้สึกอิ่มในการดูท่าน? นางเทพธิดา อันสมเด็จอัมรินทราธิราชมีเทวโองการตรัสถามอย่างนั้น เมื่อจะประกาศ เนื้อความนั้น จึงกล่าวคาถาสองคาถาความว่า ขอเดชะ พระองค์ผู้องอาจ พระองค์ตรัสถามหม่อมฉันถึงตระกูลเดิม ของหม่อมฉันว่า ท่านจุติมาจากภพไหนจึงได้มาเกิดที่ภพของเรานี้ หม่อม ฉันได้จุติมาจากกรุงพาราณสี ซึ่งเป็นบุรีของแคว้นกาสี เมื่อก่อนขณะ ที่อยู่ในนครนั้น หม่อมฉันเป็นธิดานายช่างหูก ผู้มีใจเลื่อมใสใน พระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ซึ่งหม่อมฉันได้ถึงแล้วโดย ใกล้ชิด ไม่มีความสงสัย มีสิกขาบทอันได้สมาทานแล้ว ไม่ด่างพร้อย ได้สำเร็จอริยผล เป็นผู้แน่นอนในทางที่จะตรัสรู้ซึ่งธรรม ของสัมมาสัม- พุทธเจ้า เป็นผู้มีพระอนามัยดี. สมเด็จอัมรินทราธิราช เมื่อจะทรงอนุโมทนาบุญสมบัติ ของนางเทพธิดานั้น จึงตรัสคาถาถึ่งความว่า เราขอแสดงความยินดีต่อท่านผู้มาในที่นี้ได้โดยสวัสดี ท่านเป็นผู้รุ่งเรือง ด้วยยศ มีใจเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์อย่าง ใกล้ชิด ไม่มีความสงสัย เป็นผู้ตั้งอยู่ในสิกขาบทอย่างบริบูรณ์ เป็นได้ สำเร็จอริยผล เป็นคนหมดโรค ควรที่จะได้ตรัสรู้ธรรมของพระสัมมา- สัมพุทธเจ้าแน่นอน. จบเปสการิยวิมานที่ ๑๗. รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. ปิฐวิมานที่ ๑ ๒. ปิฐวิมานที่ ๒ ๓. ปิฐวิมานที่ ๓ ๔. ปิฐวิมานที่ ๔ ๕. กุญชรวิมาน ๖. นาวาวิมานที่ ๑ ๗. นาวาวิมานที่ ๒ ๘. นาวาวิมานที่ ๓ ๙. ปทีปวิมาน ๑๐. ติลทักขิณาวิมาน ๑๑. ปติพพตาวิมานที่ ๑ ๑๒. ปติพพตาวิมานที่ ๒ ๑๓. สุณิสาวิมานที่ ๑ ๑๔. สุณิสาวิมานที่ ๒ ๑๕. อุตตราวิมาน ๑๖. สิริมาวิมาน ๑๗. เปสการิยวิมาน. จบ วรรคที่ ๑ ในอิตถีวิมาน. -----------------------------------------------------

วิมานนี้น่ารื่นรมย์ เสาทำด้วยแก้วไพฑูรย์ เปล่งแสงเรืองรองอยู่เป็นนิตย์ จัดไว้เป็นสัดส่วนอย่างดี มีต้นไม้ทองขึ้นรอบด้าน เป็นสถานที่เกิดมีเพราะผลกรรมของเรา

เทพอัปสรซึ่งมีอยู่ก่อนตั้งแสนเหล่านี้ เกิดในวิมานนั้นด้วยกรรมของตน เธอก็เกิดเองด้วยกรรมของตน มีบริวารยศ เปล่งรัศมีข่มเหล่าเทพอัปสรผู้เกิดก่อนอยู่

เธอผู้ทรงบริวารยศ เปล่งรัศมีรุ่งเรืองข่มหมู่เทพอัปสรนี้อยู่ ประหนึ่งพระจันทร์ ผู้เป็นราชาแห่งดาวนักษัตร ส่องแสงสกาวข่มหมู่ดาวอยู่ฉะนั้นเทียว

แม่เทพธิดาผู้น่าชม มองแล้วไม่เบื่อ เธอมาจากไหนหนอจึงอุบัติยังภพของเรานี้ เราทั้งมวลมองดูเธอไม่รู้จักอิ่ม เหมือนทวยเทพชั้นไตรทศ รวมทั้งพระอินทร์มองดูพระพรหมไม่รู้จักอิ่ม (เทพธิดาผู้อันท้าวสักกเทวราชตรัสถามอย่างนั้นแล้ว เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้นจึงกล่าวตอบเป็น ๒ คาถาว่า)

หม่อมฉันมีใจเลื่อมใสในพระพุทธ พระธรรมและพระสงฆ์ เชื่อมั่นไม่หวั่นไหว หมดความสงสัย ได้รักษาสิกขาบท (ศีล) มิให้ขาด บรรลุอริยผลมีความแน่นอนที่จะสำเร็จสัมโพธิในวันข้างหน้า ไม่มี ทุกข์ (เมื่อจะทรงชื่นชมบุญสมบัติและทิพยสมบัติของเทพธิดานั้น ท้าวสักกเทวราชจึงตรัสคาถาครึ่ง ความว่า)