|๒๔๖.๑๐๙| ๙ น นูนายํ ปรมหิตานุกมฺปิโน รโหคโต อนุวิคเณติ สาสนํ ตถา หยํ วีหรติ ปากตินฺทฺริโย มิคี ยถา ตรุณชาติกา วเนติ ฯ สงฺฆรกฺขิโต เถโร ฯ

ภิกษุผู้อยู่ในที่สงัดนี้ เห็นจะไม่คำนึงถึงคำสอนของพระศาสดา ผู้ทรง อนุเคราะห์สัตว์โลกด้วยประโยชน์อย่างเยี่ยมเป็นแน่ จึงไม่สำรวมอินทรีย์ เหมือนแม่เนื้อลูกอ่อนในป่าฉะนั้น.