|๓๐๔.๒๑๓| ๗ นนฺทมานาคตํ จิตฺตํ สูลมาโถปมานกํ เตน เตเนว วชสิ เยน สูลํ กลิงฺครํ ฯ |๓๐๔.๒๑๔| ตาหํ จิตฺต กลึ พฺรูมิ ตํ พฺรูมิ จิตฺตทุพฺภกํ สตฺถา เต ทุลฺลโภ ลทฺโธ มานตฺเถ มํ นิโยชยีติ ฯ อนูปโม เถโร ฯ

จิตถึงความเพลิดเพลินเพราะธรรมใด ธรรมใดยกขึ้นสู่หลาว และจิตเป็น ดังหลาว เป็นดังท่อนไม้ ขอท่านจงเว้นธรรมนั้นๆ ให้เด็ดขาด ดูกรจิต เรากล่าวธรรมนั้นว่าเป็นธรรมมีโทษ เรากล่าวธรรมนั้นว่า เป็นเครื่อง ประทุษร้ายจิต พระศาสดาที่บุคคลได้ด้วยยาก ท่านก็ได้แล้ว ท่านอย่า ชักชวนเราในทางฉิบหายเลย.

จิตที่มีความเพลิดเพลิน ถูกกรรมกิเลสยกขึ้นสู่ภพซึ่งเป็นเช่นกับหลาว ท่านเว้นจากภพที่เรียกว่าหลาว และกามคุณที่เรียกว่าท่อนไม้นั้นๆ เสีย

เรากล่าวอกุศลจิตนั้นว่าเป็นจิตมีโทษ กล่าวอกุศลจิตนั้นว่าเป็นจิตประทุษร้าย พระศาสดาที่บุคคลหาได้โดยยาก ท่านก็ได้แล้ว ท่านอย่ามาชักชวนเราในทางฉิบหายเลย