|๓๖๗.๕๐๒| ๒ อกฺโกธโน อนุปนาหี อมาโย ริตฺตเปสุโณ ส เว ตาทิสโก ภิกฺขุ เอวํ เปจฺจ น โสจติ ฯ |๓๖๗.๕๐๓| อกฺโกธโน อนุปนาหี อมาโย ริตฺตเปสุโณ คุตฺตทฺวาโร สทา ภิกฺขุ เอวํ เปจฺจ น โสจติ ฯ |๓๖๗.๕๐๔| อกฺโกธโน อนุปนาหี อมาโย ริตฺตเปสุโณ กลฺยาณสีโล โย ภิกฺขุ เอวํ เปจฺจ น โสจติ ฯ |๓๖๗.๕๐๕| อกฺโกธโน อนุปนาหี อมาโย ริตฺตเปสุโณ กลฺยาณมิตฺโต โย ภิกฺขุ เอวํ เปจฺจ น โสจติ ฯ |๓๖๗.๕๐๖| อกฺโกธโน อนุปนาหี อมาโย ริตฺตเปสุโณ กลฺยาณปญฺโญ โย ภิกฺขุ เอวํ เปจฺจ น โสจติ ฯ |๓๖๗.๕๐๗| ยสฺส สทฺธา ตถาคเต อจลา สุปติฏฺฐิตา สีลญฺจ ยสฺส กลฺยาณํ อริยกนฺตํ ปสํสิตํ |๓๖๗.๕๐๘| สงฺเฆ ปสาโท ยสฺสตฺถิ อุชุภูตญฺจ ทสฺสนํ อทลิทฺโทติ ตํ อาหุ อโมฆนฺตสฺส ชีวิตํ ฯ |๓๖๗.๕๐๙| ตสฺมา สทฺธญฺจ สีลญฺจ ปสาทํ ธมฺมทสฺสนํ อนุยุญฺเชถ เมธาวี สรํ พุทฺธาน สาสนนฺติ ฯ สิริมิตฺโต เถโร ฯ

ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธไว้ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด ภิกษุนั้นแลเป็นผู้คงที่ ด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมาแล้วอย่างนี้ ภิกษุ นั้นย่อมไม่เศร้าโศกในโลกเบื้องหน้า ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูก โกรธไว้ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด ภิกษุนั้นเป็นผู้มีทวารอัน คุ้มครองแล้วทุกเมื่อ ด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวแล้วอย่างนี้ ภิกษุ นั้นย่อมไม่เศร้าโศกในโลกเบื้องหน้า ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูก โกรธไว้ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด มีศีลงาม ด้วยข้อปฏิบัติ ตามที่กล่าวมาแล้วอย่างนี้ ภิกษุนั้นย่อมไม่เศร้าโศกในโลกเบื้องหน้า ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธไว้ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด มี กัลยาณมิตร ด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมาแล้วอย่างนี้ ภิกษุนั้น ย่อมไม่เศร้าโศกในโลกเบื้องหน้า ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูก โกรธไว้ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด มีปัญญางาม ด้วยข้อปฏิบัติ ตามที่กล่าวมาแล้วอย่างนี้ ภิกษุนั้นย่อมไม่เศร้าโศกในโลกเบื้องหน้า ผู้ใดมีศรัทธาไม่หวั่นไหวในพระตถาคต ตั้งมั่นดีแล้ว มีศีลอันงาม อันพระอริยใคร่แล้ว สรรเสริญแล้ว มีความเลื่อมใสในพระสงฆ์ และมีความเห็นตรง บัณฑิตทั้งหลายกล่าวผู้นั้นว่า เป็นผู้ไม่ขัดสน ชีวิตของผู้นั้นไม่ไร้ประโยชน์ เพราะฉะนั้น นักปราชญ์เมื่อระลึกถึง คำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ก็ควรประกอบศรัทธา ศีล ปสาทะ และการเห็นธรรมเนืองๆ เถิด.

ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด ภิกษุนั้นผู้คงที่ละไปแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศกด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด มีศีลงาม ภิกษุนั้นละไปแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศกด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด เป็นกัลยาณมิตร ภิกษุนั้นละไปแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศกด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด มีปัญญาดี ภิกษุนั้นละไปแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศกในโลกหน้าด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

ผู้ใดมีศรัทธาในพระตถาคตตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว มีศีล และมีกัลยาณธรรม ที่พระอริยเจ้าปรารถนาและสรรเสริญ

ผู้ใดมีความเลื่อมใสในพระสงฆ์ ทั้งมีความเห็นตรง พระอริยเจ้าทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ได้เรียกผู้นั้นว่า เป็นผู้ไม่ขัดสน ชีวิตของเขาก็ไม่ไร้ประโยชน์