|๔๑๘.๑๗| ๑๗ ปิณฺฑปาตํ จริตฺวาน ทณฺฑมาทาย ทุพฺพลา เวธมาเนหิ คตฺเตหิ ตตฺเถว นิปตึ ฉมา ทิสฺวา อาทีนวํ กาเย อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ฯ ธมฺมา ฯ

เราเป็นคนทุพพลภาพ มีกายอันสั่นเทา ถือไม้เท้าเที่ยวไปเพื่อบิณฑบาต ได้ล้มลงที่แผ่นดินตรงนั้นเอง ที่นั้นจิตของเราหลุดพ้นแล้ว เพราะ พิจารณาเห็นโทษในกาย.

เราทุพพลภาพ มีกายสั่นเทา ถือไม้เท้าเที่ยวบิณฑบาต ได้ล้มลงบนแผ่นดินตรงนั้นเอง คราวนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้ว เพราะเห็นโทษในกาย